احكام حج
كعبهء معظّمه اوّلين خانه و قبلهء مردمان و مايهء بركت و هدايت جهانيان و پناهگاه واردان و نشانهاى از ابراهيم خليلالرّحمان عليه السلام است . مردمان به دعوت عامّ ابراهيم عليه السلام به اشتياق چون پرندگانى كه به آشيانه خويش برمىگردند ، براى ابراز فروتنى در مقابل عظمت و بزرگى خداوند و گواهى به عزّت او ، در جايگاه پيامبران به گونهء فرشتگان عرش بر دورش طواف مىكنند . خداوند سبحان آن خانه را عَلَم اسلام و حجّ آن را واجب و احترامش را لازم دانست « 1 » . كعبه وسيلهء قوام و قيام مردم است « 2 » و مظهر وحدت و مشهد منفعت و وعدهگاه اخلاص و دورى از مظاهر دنيوى و توكّل بر خداوند است ؛ امام صادق عليه السلام فرمودهاند : « خداوند در تشريع فريضهء حج مردم را به چيزى امر كرد كه علاوه بر تعبّد و اطاعت دينى ، مشتمل بر مصالح و منافع دنيوى نيز هست . » « 3 » پس بر آنان كه توانايى دارند ، واجب است خالصانه متوجّه ذات حق گردند و آن چنان كه خداوند فرموده است ، حج و عمره را بجا آورند كه انجام دادن آن ، بركت و ترك آن ، هلاكت و تباهى همگان است .
« مسألهء 2163 » « حج » زيارت كردن خانهء خداوند متعال و انجام دادن اعمالى است كه دستور دادهاند در آنجا بجا آورده شود و در تمام عمر بر هر كسى كه شرايط ذيل را دارا باشد ، يك مرتبه واجب مىشود :
اوّل : آن كه بالغ باشد . دوم : آن كه عاقل و آزاد باشد . سوم : به واسطهء رفتن به حجّ
هامش
( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 96 و 97 - نهج البلاغه ، خطبه 1 .
( 2 ) - مائده ( 5 ) : 97 .
( 3 ) - وسائل الشيعة ، چاپ آل البيت ، باب 1 از « أبواب وجوب الحجّ و شرائطه » ، ح 18 ، ج 11 ، ص 14 .