اعتنا نباشد و اگر بيش از اين مقدار باشد ، در صورتى صحيح است كه خالص آن به يك صاع ( سه كيلو گرم ) برسد ؛ ولى اگر مثلًا يك صاع گندم با چند كيلو خاك به گونهاى مخلوط باشد كه خالص كردن آن احتياج به خرج يا كارى بيشتر از متعارف داشته باشد ، دادن آن كافى نيست .
« مسألهء 2151 » مستحب است در دادن زكات فطره ، ابتدا خويشان فقير خود را و بعد همسايگان فقير خود را و بعد اهل علم فقير را بر ديگران مقدّم دارد ؛ ولى اگر ديگران از جهتى برترى داشته باشند ، مستحب است آنها را مقدّم كند .
« مسألهء 2152 » اگر انسان به گمان اين كه كسى فقير است به او فطره بدهد و بعد بفهمد كه فقير نبوده ، حكم آن مانند حكمى است كه در مسأله 2056 گذشت .
« مسألهء 2153 » اگر كسى بگويد : « فقيرم » ، نمىشود به او فطره داد ، مگر آن كه انسان از ظاهر حال او اطمينان پيدا كند كه فقير است ، يا بداند كه قبلًا فقير بوده است .
مسائل متفرّقهء زكات فطره
« مسألهء 2154 » انسان بايد زكات فطره را به قصد قربت ، يعنى براى انجام دادن فرمان خداوند متعال بدهد و زمان پرداختن آن - و لو اجمالًا - نيّت دادن فطره نمايد .
« مسألهء 2155 » اگر پيش از ماه رمضان فطره را بدهد ، صحيح نيست ؛ ولى مىتواند در ماه رمضان قبل از غروب شب عيد ، فطره را بپردازد و چنانچه پيش از رمضان يا در ماه رمضان به فقير قرض بدهد و بعد از آن كه فطره بر او واجب شد ، طلب خود را بابت فطره حساب كند ، مانعى ندارد .
« مسألهء 2156 » كسى كه فطرهء چند نفر را مىدهد ، لازم نيست همه را از يك جنس بدهد ؛ پس اگر مثلًا فطرهء بعضى را از گندم و فطرهء بعضى ديگر را از جو بدهد ، كافى است .
« مسألهء 2157 » كسى كه نماز عيد فطر مىخواند ، بنابر احتياط واجب بايد فطره را پيش از نماز عيد بدهد ، ولى اگر نماز عيد نمىخواند ، مىتواند دادن فطره را تا ظهر تأخير بيندازد .