خالى از اشكال نيست .
* شرط دوم : بلندتر نبودن مكان امام از مكان مأموم .
« مسألهء 1490 » جاى ايستادن امام بايد از جاى مأموم بلندتر نباشد ، ولى اگر مكان امام مقدار كمى بلندتر باشد ، اشكال ندارد و نيز اگر زمين سراشيب باشد و امام در طرفى كه بلندتر است بايستد ، در صورتى كه سراشيبى آن به قدرى كم باشد كه به آن « زمين مسطّح » بگويند ، مانعى ندارد .
« مسألهء 1491 » اگر جاى مأموم بلندتر از جاى امام باشد ، اشكال ندارد ، مگر آن كه بلندى به مقدارى باشد كه عرفاً يك جماعت به حساب نيايند .
* شرط سوم : نبودن فاصلهء زياد بين امام و مأموم و بين مأمومين .
« مسألهء 1492 » بنابر احتياط واجب بايد بين جاى سجدهء مأموم و جاى ايستادن امام و نيز بين محل سجدهء مأموم و محل ايستادن مأموم صف جلو بيشتر از يك گام معمولى فاصله نباشد و احتياط مستحب آن است كه جاى سجدهء مأموم با جاى كسى كه جلوى او ايستاده ، هيچ فاصله نداشته باشد .
« مسألهء 1493 » اگر مأموم به واسطهء كسى كه طرف راست يا چپ او اقتدا كرده به امام متّصل باشد و از طرف جلو به امام متّصل نباشد ، چنانچه كمتر از يك گام بزرگ با مأموم طرف راست يا چپ خود فاصله داشته باشند ، نماز او صحيح است ، ولى اگر بيشتر از يك قدم بزرگ فاصله پيدا شود ، نماز او فرادى مىشود .
« مسألهء 1494 » اگر نماز همهء كسانى كه در صف جلو هستند تمام شود يا همه نيّت فرادى نمايند ، نماز صفهاى بعد به نحو جماعت صحيح نمىباشد ، مگر آن كه كسانى كه نمازشان تمام شده ، بلافاصله به همان جماعت اقتدا كنند .
« مسألهء 1495 » اگر بين كسانى كه در يك صف ايستادهاند ، بچّهاى فاصله شود ، هرچند نماز او صحيح نباشد ، مىتوانند اقتدا كنند و فاصله يك بچّه ضرر نمىزند .
« مسألهء 1496 » اگر بعد از تكبير امام ، صف جلو آمادهء نماز شده و تكبير گفتن آنان نزديك باشد ، كسى كه در صف بعد ايستاده ، مىتواند تكبير بگويد .
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 272
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٧٢