« مسألهء 1352 » اگر به جايى برسد كه اذان شهر را كه معمولًا در جاى بلندى مىگويند نشنود ولى اذانى را كه در جاى خيلى بلند مىگويند بشنود ، بايد نماز را شكسته بخواند .
« مسألهء 1353 » اگر چشم يا گوش او يا صداى اذان غير معمولى باشد ، در محلّى بايد نماز را شكسته بخواند كه چشم متوسّط ديوار خانهها را نبيند و گوش متوسّط صداى اذان معمولى را نشنود .
« مسألهء 1354 » اگر بخواهد در جايى نماز بخواند كه شك دارد به حدّ ترخّص رسيده يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند و هنگام برگشتن اگر شك كند كه به حدّ ترخّص رسيده يا نه ، بايد شكسته بخواند ؛ ولى اگر هم به هنگام رفتن و هم به هنگام بازگشتن بخواهد در جايى كه شك دارد به حد ترخص هست يا نه ، نماز چهار ركعتى بخواند ، يا بايد در آن جا نماز نخواند و يا اين كه در آن محل ، نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند .
« مسألهء 1355 » حكم حدّ ترخّص مخصوص وطن است و در مورد محلّى كه با قصد ده روز در آنجا اقامت كرده و يا بدون قصد ، سى روز در حال ترديد در آنجا مانده است ، حكم حد ترخّص جارى نيست ؛ بنابر اين كسى كه به قصد مسافرت از محل اقامت خود و يا محلى كه سى روز بدون قصد اقامت در آنجا مانده است خارج شود ، به محض خارج شدن بايد نماز را شكسته بخواند و در حال رفتن به محلى كه قصد اقامت ده روز در آنجا را دارد ، تا قبل از رسيدن به آن محل ، بايد نماز را شكسته بخواند .
چيزهايى كه سفر را قطع مىكنند
1 - رسيدن به وطن
« مسألهء 1356 » مسافرى كه در سفر از وطن خود عبور مىكند ، وقتى به جايى برسد كه ديوار وطن خود را ببيند و صداى اذان آن را بشنود ، بايد نماز را تمام بخواند .
« مسألهء 1357 » اگر مسافرى در بين سفر به وطن خود برسد ، بايد تا وقتى كه در آنجاست نماز را تمام بخواند ؛ ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود يا چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد ، وقتى به جايى برسد كه ديوار وطن را نبيند و صداى اذان آن