نداشته ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود يا حداقل چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند .
« مسألهء 1304 » كسى كه نمىداند سفرش چند فرسخ است ، مثلًا براى پيدا كردن گمشدهاى مسافرت مىكند و نمىداند كه چه مقدار بايد برود تا آن را پيدا كند ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى در برگشتن چنانچه تا وطن خود يا جايى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند هشت فرسخ يا بيشتر فاصله باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند و نيز اگر در بين رفتن قصد كند كه از آنجا هشت فرسخ برود يا حداقل چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند .
« مسألهء 1305 » مسافر در صورتى بايد نماز را شكسته بخواند كه تصميم داشته باشد هشت فرسخ برود ، پس كسى كه از شهر بيرون مىرود و مثلًا قصد او اين است كه اگر رفيق پيدا كند سفر هشت فرسخى برود ، چنانچه اطمينان داشته باشد كه رفيق پيدا مىكند ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر اطمينان نداشته باشد ، بايد تمام بخواند .
« مسألهء 1306 » كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگرچه در هر روز مقدار كمى راه برود ، وقتى به جايى برسد كه ديوارهاى شهر را نبيند و اذان آن را نشنود ، بايد نماز را شكسته بخواند ؛ ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمى راه برود كه نگويند مسافر است ، بايد نماز خود را تمام بخواند و احتياط مستحب آن است كه هم شكسته و هم تمام بخواند .
« مسألهء 1307 » كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، مانند خدمتگزارى كه با كارفرماى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر نداند ، بايد نماز خود را تمام بخواند .
« مسألهء 1308 » كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود و سفر نمىكند ، بايد نماز را تمام بخواند .
« مسألهء 1309 » كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر شك داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند ، بلكه اگر
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 243
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٤٣