« مسألهء 1299 » اگر كسى كه يقين دارد سفر او هشت فرسخ است ، نماز را شكسته بخواند و بعد بفهمد كه هشت فرسخ نبوده ، بايد آن نماز را چهار ركعتى بجا آورد و اگر وقت گذشته ، قضا نمايد .
« مسألهء 1300 » كسى كه يقين دارد سفرش هشت فرسخ نيست يا شك دارد كه هشت فرسخ است يا نه ، چنانچه در بين راه بفهمد كه سفر او هشت فرسخ بوده ، اگرچه كمى از راه باقى باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر بعد از تمام خواندن نماز بفهمد سفرش هشت فرسخ بوده ، بايد نماز را دوباره شكسته اعاده نمايد ، ولى در صورتى كه بعد از وقت متوجه شود ، لازم نيست نماز را قضا نمايد .
« مسألهء 1301 » اگر بين دو محلّى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است ، چند مرتبه رفت و آمد كند ، اگرچه رفت و آمد او روى هم رفته هشت فرسخ شود ، بايد نماز را تمام بخواند .
« مسألهء 1302 » اگر محلّى دو راه داشته باشد كه يك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ است به آنجا برود ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود ، بايد تمام بخواند .
« مسألهء 1303 » مبدأ محاسبه هشت فرسخ ، آخرين ساختمانهاى شهر است و فرقى در اين جهت بين بلاد صغيره و كبيره ( شهرهاى كوچك و بزرگ ) نيست ، مگر آن كه محلّههاى يك شهر بزرگ به گونهاى از يكديگر دور و جدا باشند كه عرفاً چند محل حساب شوند ، به گونهاى كه اگر شخصى از يك محلّه به محلّهء ديگر برود ، بگويند :
« مسافرت كرده است » كه در اين صورت مبدأ محاسبهء هشت فرسخ از آخر محلهاى است كه وطن او محسوب مىشود .
* شرط دوم : آن كه از اوّل مسافرت قصد هشت فرسخ را داشته باشد ؛ پس اگر به جايى كه كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند و بعد از رسيدن به آنجا قصد كند به جايى برود كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود ، چون از اوّل قصد هشت فرسخ را
رساله توضيح المسائل (فارسى) — صفحة 242
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٤٢