پاسخ : اگر شك در بعضى از شرايط ، بعد از تمام شدن نماز باشد ، نماز خوانده شده ، محكوم به صحّت است و براى نماز بعدى بايد شرط را احراز نمود و اگر قبل از نماز و يا در اثناى نماز باشد ، بايد با يك طريق شرعى ( اگر چه به وسيلهء استصحاب و يا اصول ديگر باشد ) ، شرط را احراز كند تا بتواند نماز را بخواند و يا به آن ادامه دهد و اگر شرط احراز نشد ، چنانچه قبل از نماز باشد ، نمىتواند نماز بخواند و چنانچه در بين نماز باشد ، نماز او محكوم به بطلان است ؛ و اگر در بين نماز در فعلى از افعال نماز شك كند ، چنانچه داخل فعل بعدى شده است ، به شكّش اعتنا نكند و اگر داخل نشده ، بايد آن فعل را به جا آورد ، مثل اين كه اگر در حال قيام شك كند كه ركوع را انجام داده يا نه ، بايد ركوع را انجام دهد و اگر بعد از نماز در فعلى از افعال نماز شك كرد ، به آن اعتنا نكند .
[ 919 ] سؤال 268 : بيمارى كه ركوع و سجود را با اشاره انجام مىدهد ، اگر شك كند در حال ركوع است يا سجده ، تكليفش چيست ؟
پاسخ : بنا را بر اين مىگذارد كه در حال ركوع است و ذكر ركوع را مىگويد و بقيهء كارهاى نماز را ادامه مىدهد .
شك در صحّت
[ 920 ] سؤال 269 : كسى در بين نماز شك مىكند كارى را كه در نماز انجام داده ، صحيح به جا آورده يا نه . آيا اين فرد بايد به شكّ خود اعتنا كند و وظيفهاى برعهدهاش آمده است يا نبايد به شكّ خود اعتنا كند ؟
پاسخ : در فرض سؤال ، چنانچه وارد جزء بعدى شده باشد ، لازم نيست به شكّ خود اعتنا كند ، و گرنه بايد آن جزء را دوباره به نحو صحيح به جا آورد .