پاسخ : اگر بتواند قصد قربت كند و شك هم برايش پيش نيايد و يا اگر شك پيش آمد ، مطابق وظيفهء خود در باب شك عمل كند ، نمازش صحيح است .
[ 908 ] سؤال 257 : كسى كه نمىداند حالتى كه در نماز براى او پيدا شده است ، حالت شك است يا ظن و گمان ، بايد به احكام شك رفتار كند يا به احكام ظن و گمان ؟
پاسخ : با مقدارى تأمّل و دقت ، معمولًا اين حالت مرتفع مىشود و شخص مىفهمد كه داراى حالت ظن و گمان است يا داراى شك ؛ ولى اگر باز هم نتوانست تشخيص دهد ، چنانچه احراز نكند كه داراى حالت ظن است ، بايد به حكم شك عمل كند .
شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد
شكّ كثير الشك
[ 909 ] سؤال 258 : اگر كثير الشك ، بعد از بى اعتنايى به شكّ خود و تمام كردن نماز ، شكّش بر طرف شد و علم پيدا كرد كه نمازش را ناقص خوانده است ، آيا بايد به همان نماز خوانده شده اكتفا كند يا نمازش را دوباره بخواند ؟
پاسخ : بايد به مقتضاى علمش عمل كند . اگر علم پيدا كرد كه ركنى را ترك نموده ، بايد نماز را اعاده و يا قضا كند و اگر غير ركن را ترك كرده ، بايد موارد قضا كردنى ، مثل تشهدى را كه به جا نياورده ، قضا كند و اگر سجدهء سهو لازم دارد ، به جا آورد .
[ 910 ] سؤال 259 : كسى كه در مورد اصل خواندن نماز ، زياد شك مىكند ، آيا بايد به شكّ خود توجه كند يا نه ؟
پاسخ : احوط اين است كه اگر در وقت است ، نماز خود را بخواند ؛ ولى اگر بعد از وقت است ، اعتنا نكند . البته اگر شكّ او به حدّ وسواس برسد ، بنا را بر به جا آوردن نماز مىگذارد ، حتى اگر در داخل وقت باشد .