به درد مولا نمى خورد آن وجود خارجى را مى خواهد وجود خارجى حامل اغراض است شما مى خواهيد اين كار را درست بكنيد با اين تعدد حيثت مىفرماييد اين حكم آمده به اين حيثيت اشتباه نمى شود به آن حيثيت ربطى به او ندارد ، او هم رفته روى آن حيثيت ربطى به اين ندارد ، ما آنجا دو مطلب را داريم يكى حكم از ملازم به ملازم سرايت نمىكند با اين تعدد حيث اين را حل مىكنيد شما ، قبول است ؛ حكم از عنوان غسليت به صلاتيت سرايت نمىكند و از صلاتيت به غسليت سرايت نمىكند ، ما نمىپذيريم .
اما مشكل اساسى اين نيست ، مشكل اساسى اين است كه ما از عنوان به معنون سرايت نكند كه اگر بنا باشد ما اين معنون خارجى اين وجود واحد كلى حتى ، كلى كه مىگويم يعنى به اين معنا كه شما كلى وضع الجبهه على الارض را فرض كنيد نه اين خصوص فرد خارجى را . اين عنوان كلى كه منطبق عليه دو عنوان غسليت و صلاتيت است اين عنوان همان مجمع حكمين است ، چون حكم سرايت كرده از اين عنوان به اين معنون و از آن عنوان به اين معنون . همه حرف آقايانى مثل شما كه من مىگويم اينها همه گفتهاند آدرس مى دهند عين همين حرف است فقط اينها يك اضافهاى دارند كه مهم آن است ؛ آنها آمدهاند زائد بر اينكه گفتهاند حكم از اين عنوان به اين عنوان سرايت نمىكند اين كار را هم كردهاند برايمان كه يك كارى كردهاند در عين اينكه - مىخواهند قائل به جواز بشوند - حكم
نشست هاى علمى مركز فقهى أئمه أطهار (ع) (فارسى) — صفحة 120
مساهمون: مركز فقه الأئمة الأطهار ( ع )
ص١٢٠