نهايت ، كسب انديشههاى بهتر و بالاتر و بهكارگيرى عملى آنهاست . بر همين اساس ، هر اندازه مسألهء مورد مشورت داراى اهميّت و ويژگى خاصى باشد ، مشاوره در پيرامون آن ، حسّاستر و ظريفتر خواهد بود .
مشورتخواهى و بهكارگيرى عملى ( استشاره ) از دو جهت ضرورى به نظر مىرسد :
1 . گستردگى و انشعاب روزافزون مسائل سياسى ، فرهنگى ، اخلاقى ، هنرى ، اقتصادى ، صنعتى و . . . در ابعاد مختلف زندگى ، فهم و درك اصولى مسائل را مشكل و مشكلتر مىسازد ؛ به طورى كه در بسيارى موارد راهى جز مشاوره و استشاره با متخصّصان باقى نخواهد ماند .
2 . هريك از افراد انسانى ، هر قدر از جسمى نيرومند و انديشهاى قوىتر و هوشى سرشار برخوردار باشد ، بالاخره يك انسان است و بيش از يك انديشه ندارد ، در حالى كه اگر با ديگران مشورت نمايد و از انديشههاى آنان نيز بهرهمند شود ، در جمعبندى و نتيجهگيرى از مسائل ، راهى اصولىتر و نتيجهاى مطلوبتر به دست خواهد آورد .
اكنون كه با ضرورت و لزوم رعايت اصل اسلامى مشاوره آشنا شديم ، ببينيم چه كسانى بايستى مورد مشاوره قرار بگيرند و آيا با هر شخصى مىتوان مشاوره و استشاره كرد ؟
معيارهاى اخلاقى مشاوران
امروزه در سطح جهان ، در هر امرى براى بهرهمندى از تجربيات ديگران به مشاوره با آنان مىپردازند ؛ ولى آنچه فراموش شده و مطمح نظر قرار نگرفته است ، معيارهاى اخلاقى مشاوران مىباشد .