عَلَيْهِ مِنْ نَفْسِكَ فَإِنَّ ذَلِكَ يُطَامِنُ إِلَيْكَ مِنْ طِمَاحِكَ وَ يَكُفُّ عَنْكَ مِنْ غَرْبِكَ وَ يَفِيءُ إِلَيْكَ بِمَا عَزَبَ عَنْكَ مِنْ عَقْلِكَ .
و هرگاه موقعيت و اقتدارت ، در دلت سركشى و خيالبافى پديد آورد ، به عظمت قدرت خدا بنگر كه برتر از تو است ، و قدرت ما فوق او را با خود و با آنچه كه بر آن مسلط نيستى ، مقايسه كن ، كه اين سنجش بدون شك تو را پايين مىآورد و تندىات را مهار مىكند و عقلت را به تو باز مىگرداند .
تفرعن و منيّت
مستىهاى قدرتپرستى ، چنان انسان را به كورى و بىخبرى مىكشاند كه با وجود اين كه انسان خود مخلوق و آفريدهشدهء خداوند است ، قدرت خود را همسنگ و همسان قدرت لايزال الهى مىپندارد . اميرالمؤمنين على عليه السلام براى سركوبى اينگونه منيّتها كه انسان را به تباهى و سقوط مىكشاند ، مىفرمايد :
إِيَّاكَ وَ مُسَامَاةَ اللَّهِ فِي عَظَمَتِهِ وَ التَّشَبُّهَ بِهِ فِي جَبَرُوتِهِ فَإِنَّ اللَّهَ يُذِلُّ كُلَّ جَبَّارٍ وَ يُهِينُ كُلَّ مُخْتَالٍ .
بپرهيز از اين كه خود را در بزرگى و اقتدار با خدا شريك و به او شبيه سازى ؛ [ زيرا ] خداوند هر متكبر و گردنكشى را پست و زبون مىسازد .
رعايت انصاف و عدالت و مبارزه با ظلم
در اين كه منظور از انصاف با خدا چيست و چگونه است و انصاف با مردم چه مفهومى دارد ، ابتدا دنبالهء فرمان حضرت را مىخوانيم ، سپس به