است ؛ يعنى هر كس از شما بنى هاشم ، و نه ديگران ، با من آيد شهيد شود . « 1 » براي همين در نقل كامل الزيارات آمده است : نامهاى است از حسين بن على عليه السلام به محمّد بن على حنفيه و ديگر بنى هاشم .
نتيجه اينكه « مَنْ لَحِقَ بِي اسْتُشْهِدَ . . . يعنى هر كس از بنى هاشم با من آيد شهيد شود » درست است . براى همين ، كشته نشدن « غلام عبدالرحمن بن عبد ربّه » و « ضحاك بن عبداللَّه مشرقى » و نظير اينها ، كه از بنى هاشم نبودند و همينطور ، زنده ماندنِ امام على بن الحسين عليه السلام و . . . كه از بنى هاشم است ، با سخن امام عليه السلام كه فرمود : هر كس از بنى هاشم . . . در تعارض نخواهد بود . چرا كه برخى از آنها از نظر سِنّى ، در شرايطى بودند كه نمىتوانستند به جبههء جنگ بروند ، مانند حسن بن حسن .
آن چه خداى خواهد ، همان شود !
مواردى ديگر در تاريخ عاشورا به چشم مىخورد ، كه كسانى از وجوه مسلمانان ، خيرخواهانه امام عليه السلام را از رفتن به سوى كوفه ، هشدار دادهاند . و امّا امام عليه السلام با سپاسگزارى از اين خيرخواهىها ، آنها را از شهادت خود و كسانى كه در اين سفر او را همراهى كردهاند آگاه كرده است :
1 . عمر بن عبدالرحمن مشفقانه از امام عليه السلام خواست تا از رفتن به كوفه باز ايستد . و امام عليه السلام پس از سپاس گزارى از او فرمود :
وَمَهْمَا يُقْضَ مِنْ امْرٍ يَكُنْ اخَذْتُ بِرَأيِكَ اوْ تَرَكْتُ . « 2 »
هامش
( 1 ) . بصائر الدرجات ، ص 482 ، ح 5 ؛ مناقب آل أبى طالب ، ج 4 ، ص 76 ؛ ملهوف ، ص 121 ؛ مختصر بصائر الدرجات ، ص 42 ، ح 25 ؛ اثبات الهداة ، ج 2 ، ص 577 ، ح 18 .
( 2 ) . كامل ابن اثير ، ج 4 ، ص 37 .