قرآن كريم ، در آيهاى از شخصى ياد كرده است ، كه دانش كتاب - قرآن - نزد اوست و گواه حقانيت پيامبر گرامى است . و در رواياتى از شيعه و سنّى ، او را امام على بن ابى طالب عليه السلام دانستهاند :
« وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدَما بَيْنِى وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِندَهُ و عِلْمُ الْكِتبِ » . « 1 »
و كسانى كه كفر ورزيدند گويند : تو فرستادهء [ خدا ] نيستى ؛ بگو :
ميان من و شما خدا گواهى بسنده است و آن كه دانش كتاب - قرآن - نزد اوست . « 2 »
سَدير گويد : من و ابو بصير و يحيى بزّاز و داود بن كثير ، در مجلس امام صادق عليه السلام بوديم ، آن حضرت با چهرهاى خشمگين وارد شد و چون در جاى خود نشست ، فرمود :
واعجبا ( شگفتا ) از مردمانى كه گمان مىكنند ما از دانش غيب برخورداريم ، غيب را جز خداى عزيز و جليل نمىداند . من خود بر اين قصد بودم كنيزكم ( فلانه ) را تنبيه كنم ، او از دستِ من گريخت و ندانستم در كدام اطاقِ منزل پنهان شده است .
هامش
( 1 ) . رعد ، آيهء 43 .
( 2 ) . مطابق روايات متعدد از طريق شيعه و اهل تسنّن كه در كتابهاى تفسير مانند تفسير روح المعانى ، الدرّ المنثور و . . . آمده ، مراد از كسى كه علم كتاب نزد اوست ، على عليه السلام است كه از همهء امت مسلمان به كتاب خدا داناتر بود . و اگر گفته شود : گواهى خدا به نبوّت پيامبر صلى الله عليه و آله و نيز گواهى على عليه السلام كه پسر عم او بود چگونه براى كافران حجت است ؟ گوييم : گواهى خدا همان چيره و پيروز گردانيدن دين حق و پيامبر و فرستادن آيات و معجزات است ، و امّا گواهى على عليه السلام فداكارى و استقامت بىنظير و مداومِ او و اقامه دليل و برهان بر حقّانيت اسلام و قرآن از جانب اوست .