3 - « وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَءَاتَل - هُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ و مِمَّا يَشَآءُ » . « 1 »
و داوود ، جالوت را بكشت و خداوند به او پادشاهى و حكمت داد و از آن چه مىخواست او را بياموخت .
3 - « وَ جَعَلْنهُمْ أَ ل مَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَيْنَآ إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَ تِ وَ إِقَامَ الصَّلَوةِ وَ إِيتَآءَ الزَّكَوةِ وَ كَانُوا لَنَا عبِدِينَ » . « 2 »
و ايشان ( ابراهيم و اسحق و يعقوب ) را پيشوايانى كرديم كه به فرمان ما راه نمايند ، و به آنها ، انجام كارهاى نيك و برپا داشتن نماز و دادنِ زكات را وحى كرديم ، و ما را پرستندگان بودند .
نتيجه اين كه ، برگزيدگان خداوند ؛ پيامبران و اولياى بزرگ خداوند مانند يوسف و طالوت و ابراهيم و اسحق و يعقوب و . . . همه و همه ، در ادارهء شئون جامعه و سامان دهى امور مادى و معنوى انسانها ، كه مستلزم دانايى وسيع است ، از دانش غيب و مددها و راهنمايىهاى خداوند برخوردارند و اين خداوند است كه آنها را ، در مواضع سرنوشتساز ، رهنمون است ، و آنها را از پديدههايى كه در آينده روى مىدهد ، آگاه مىكند و آن چه را كه اقتضاى زمامدارى و تدبير امور انسانها است و تأمين كنندهء سعادت دنيا و آخرتِ آنان است ، مىآموزد ؛ يوسف را « تأويل احاديث » و داود را حكمت و مُلْك دارى مىآموزد و پيامبرانى را كه به پايگاهِ امامت راه يافتهاند تا رهبرى معنوى و باطنى را نيز ، بر عهده گيرند ، به انجام كارهاى نيكو وا مىدارد .
هامش
( 1 ) . بقره ، آيهء 251 .
( 2 ) . انبياء ، آيهء 73 .