« قُل لَّآأَقُولُ لَكُمْ عِندِى خَزَآ ل نُ اللَّهِ وَلَآ أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ أَقُولُ لَكُمْ إِنّى مَلَكٌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَى » . « 1 »
بگو : من شما را نمىگويم كه گنجينههاى خدا نزد من است ؛ و نه علم غيب مىدانم و شما را نمىگويم كه من فرشتهام ؛ من پيروى نمىكنم مگر آن چه را كه به من وحى مىشود .
« قُل لآَّ أَمْلِكُ لِنَفْسِى نَفْعًا وَلَا ضَرًّا إِلَّا مَا شَآءَ اللَّهُ وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِىَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ » . « 2 »
بگو : من مالك هيچ سود و زيانى براى خويش نيستم - من براى خود جلب سود و دفع زيان نتوانم - مگر آن چه خداى خواهد ، و اگر غيب مىدانستم هر آينه نيكى و خواسته بسيار گِرد مىآوردم ( دارايى بسيار مىيافتم ) ، و هيچ بدى و گزندى به من نمىرسيد . من جز بيم دهنده و نويد رسانى براى مردمى كه ايمان بياورند ، نيستم .
سوّم ، آياتى كه گواهى مىدهند ، كه هر چند علم غيب ويژهء پروردگار متعال است ، و امّا او برخى بندگانش را از آن برخوردار مىسازد :
« علِمُ الْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِى أَحَدًا * إِلَّا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ فَإِنَّهُ و يَسْلُكُ مِن م بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ ى رَصَدًا * لّيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا رِسلتِ رَبّهِمْ وَ أَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَ أَحْصَى كُلَّ شَىْءٍ عَدَدَما » . « 3 » داناى نهان و ناپيداست ، پس كسى را بر غيب خود آگاه
هامش
( 1 ) . انعام ، آيهء 50 .
( 2 ) . اعراف ، آيهء 188 .
( 3 ) . جن ، آيات 26 و 27 .