اين مىشود كه امر واقع بعد از نهى يا بعد از توهم نهى در هيچ معنايى ظهور ندارد ، نه در وجوب - كه معناى حقيقى است - و نه در اباحه و نه در تبعيت و امثال اينها كه به عنوان معانى مجازيه مطرح است « 1 » . نتيجهء بحث در ارتباط با امر واقع بعد از نهى يا توهم نهى از آنچه گفته شد معلوم گرديد كه حق با مرحوم آخوند است كه فرمود : ادعاى اوّل مشهور مورد قبول است يعنى امر واقع بعد از نهى يا بعد از توهم نهى ، ظهور اوّلى خود را از دست مىدهد ولى ادّعاى دوم مشهور مورد قبول نيست و امر واقع بعد از نهى يا توهم نهى ، پس از اينكه ظهور اوّلى خود را از دست داد ، در هيچ معنايى ظهور پيدا نمىكند ، بر خلاف مشهور كه معتقد بودند در اين صورت ظهور در اباحه پيدا مىكند .
هامش
( 1 ) - كفاية الاصول ، ج 1 ، ص 116 و 117