كلام ايشان ، داراى دو مؤيّد است : مؤيّد اوّل : با بررسى دو عنوانِ « حقيقت » و « مجاز » ، درمىيابيم كه اطلاق اين دو عنوان روى حساب بوده است . « حقيقت » از كلمهء « حقّ » - به معناى امر ثابت - و « مجاز » از كلمهء جواز - به معناى عبور - است . « مجاز » يعنى محلّ عبور و گذر . أمير المؤمنين عليه السلام مىفرمايد : « إنَّما الدُّنيا دارُ مَجَازٍ و الآخرةُ دارُ قَرارٍ » ، « 1 » يعنى دنيا عالمى است كه جاى توقّف نيست ، بلكه محلّ عبور است و بايد از آن عبور كرد و آخرت عالمى است كه محلّ ثبوت و استقرار است . حال اگر ما استعمال مجازى را به معناى مشهور - يعنى استعمال لفظ در غير ماوضع‌له - بدانيم ، چه عبورى در معناى مجازى مطرح است ؟ وقتى اسد را به‌جاى استعمال در حيوان مفترس ، به‌طور مستقيم در رجل شجاع استعمال كنيم ، فرقى بين استعمال اسد در حيوان مفترس و استعمال آن در رجل شجاع وجود ندارد . و در معناى مجازى ، عنوان عبور تحقّق ندارد .