مسألهء هشتم اسماء اشاره و ضماير
[ كلام ] مرحوم آخوند ،
پس از بحث در مورد خبر و انشاء به ذكر مطالبى پيرامون اسماء اشاره و ضماير پرداخته و مىفرمايد : مطلبى كه در ارتباط با وضع در حروف گفتيم ، « 1 » در مورد اسماء اشاره و ضماير نيز
هامش
( 1 ) - يادآورى : مرحوم آخوند در باب وضع در حروف فرمود : كلمهء « مِنْ » و لفظ « ابتداء » در تمام مراحل سهگانهء وضع ، موضوع له و مستعمل فيه اتحاد دارند . واضع ، مفهوم كلّى ابتدا را درنظر گرفته و لفظ را براى همان مفهوم كلّى وضع كرده است و در مقام استعمال نيز ، لفظ را در همان مفهوم كلّى ، استعمال كرده است و فرقى كه بين حرف و اسم وجود دارد اين است كه محلّ استعمال حرف با محلّ استعمال اسم تفاوت دارد . جايى كه « ابتداء » بهصورت مستقل استعمال شود و غرض متكلّم ، مستقلًا به اين مفهوم تعلّق گرفته باشد كلمهء « الابتداء » به كار برده مىشود و جايى كه غرض متكلّم اين باشد كه « ابتداء » را به عنوان حالت و آلت براى غير ، استعمال كند كلمهء « مِنْ » را استعمال مىكند ولى در هر دو مورد لفظ « الابتداء » و لفظ « مِنْ » در همان معناى كلّى « ابتداء » استعمال شدهاند .