قوله عز من قائل :
طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى
، در خبر است كه طه از اسماى نبىّ ( صلى الله عليه و آله و سلم ) است . در ذيل بيت دوم از طه سخن رفت .
در تفسير صافى آورده است كه :
في المعانى عن الصادق ( عليه السلام ) و أماطه فاسم من اسماء النبى ( صلى اللّه عليه و آله ) و معناه يا طالب الحق الهادى اليه .
و بدان كه اگر وفق صد در صد ابتداء از چهارده شود كه طه است در تأثير آن تمام است ، و اين مطلب را در دروس اوفاقيه و جفريه عنوان كردهام .
روز پنجشنبه بيستم شعبان المعظم 1378 ه ق 2 آذر 1346 ه ش ، در قم در محضر روحانى بزرگوار جناب آقاى حاج سيد حسين قاضى طباطبائى ابن عم آية الله حاج سيد على قاضى تبريزى ( رضوان الله عليهما ) بودم ، فرمودند مرحوم كفعمى كتابى به نام صفوة الصفات فى شرح دعاء السمات دارد ؛ در آن كتاب مىگويد كه اسماى دوازده امام ( عليهم السلام ) آنچه مكرر است القاء شود باقى مىشود « علم حين فسّر وجد » ، و ما اين را ندانستيم يعنى چه ، از جناب آقا سيد محمد حسن إلهى ( آية اللّه استاد إلهى برادر علامه آقا سيد محمد حسين طباطبائى صاحب تفسير الميزان ، و اين هر دو بزرگوار ( روحى لهما الفداء ) از استادان اين كمترين بودهاند ) سؤال كرديم ، آن جناب مرحوم آية اللّه حاج سيد على قاضى ( نام برده ) را إحضار كرده است و معنى جمله مذكور را از ايشان پرسيدند ، آن مرحوم در جواب فرمود كه با اسماء چهارده معصوم چنين كنند كه مىشود « طه علم حين فسر وجد » ولى آن را بيان نفرمودهاند .
در بعضى از نسخ « ظا بود آخر شش حرف در او » ؛ و اسم اعظم ، حرف ششم آن ظاء است .
قوله :
از سه جا مصدر اسمش دال است * بر سر آيهاى از انفال است ( 92 )
در بعضى از نسخ « در سه جا » . . . « ذال » است .
ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ *
- الآيه ، كه حنه سوره انجيل است كما تقدّم .