الرحمن الرحيم را براى مرد واجب مىدانند ، و اكثر عامه اخفات آن را واجب مىدانند كه سنت بنى اميه است حتى بعضى از آنان قايل به منع قرائت تسميه در افتتاح قرائت در نمازاند مطلقا و بعضى با اماميه نزديكاند تفصيل فروع آن مربوط به كتب فقهيه فريقين است . ابواب كتاب حجت كافى مجموعا مشتمل بر يك هزار و چهارده حديث مسند مىباشد و راوى آنها مثل ثقة الاسلام كلينى است كه در زمان غيبت صغرى مىزيست و عامه و خاصه در جلالت قدر و عظمت مقام علمى او متفقاند و مشايخ روايى او همه شناخته شدهاند .
علاوه اينكه در ديباچه كتاب فرموده است كه همه روايات كتاب حجت را در كافى نياورده است و مىخواست كتابى وسيعتر در حجت بنويسد .
در اينباره به كتاب امامت بحار كه مجلد هفتم آن است ، بلكه به كتاب نبوت آن هم كه مجلد پنجم آن است ، و به كتاب امامت عوالم العلوم ملا عبد اللّه قدّس سرّه و به خصوص مجلد بيست و ششم آن كه در امامت و غيبت امام دوازدهم عليه السّلام است و به ديگر كتب احاديث و جوامع روايى فريقين از قدماء و متأخرين مراجعه شود تا معلوم گردد كه در امامت آن وسائط فيض الهى و روابط بين قديم و حادث ، چه اندازه احاديث از اعاظم علماء و روات و محدثين قدماء از پيغمبر اكرم و سنام صحابه به خصوص در امامت و غيبت حضرت بقية اللّه و تتمة النبوة مهدى موعود روايت شده است ، و تا براى شخص مسترشد منصف مبين شود كه فقط خط شيعه اثنى عشريه همان خط قرآن و صراط مستقيم خداوند سبحان و عين دين مبين اسلام است ، و شيعه اماميه معرفى شده خاتم انبياء و منطق وحى است .
صراط اللّه يك خط مستقيم بيش نيست و انسانى كه بخواهد سعادت ابدى
نهج الولايه (بررسى مستند در شناخت امام زمان 'ع'") (فارسى) " — صفحة 78
مساهمون: حسن حسن زاده آملى
ص٧٨