به اويند به نحو قيام فعل به فاعل و معلول به علت و فرع به اصل .
كما يقال انفطر النّور من الشّجر .
اسماى الهى معرف صفات جمالى و جلالى ذات اقدس حقاند و اين اسماء به اعتبار جامعيت بعضى را بر بعضى فضل و مزيت و مرتبت است ، تا منتهى مىشوند به كلمه مباركه جلالهء اللّه كه اسم اعظم است و كعبه جميع اسماء است كه همه در حول او طائفاند ، همچنين مظهر اسم اعظم و تجلى اتم آن انسان كامل كعبه همه است و فردى از او شايستهتر نيست و در حقيقت اسم اعظم الهى است ، آن مظهر اتم و كعبه كل و اسم اعظم الهى در زمان غيبت خاتم اولياء قائم آل محمّد مهدى موعود حجة بن الحسن العسكرى صلوات اللّه عليهم أجمعين است و ديگر اوتاد و ابدال كمّل و آحاد و افراد غير كمل به فراخور حظ و نصيبشان از تحقق به اسماى حسنى و صفات علياى الهيه به آن مركز دايره كمال ، قرب معنوى انسانى دارند ، چنان كه در اين رساله به امداد ممد و مفيض على الاطلاق و به توجهات اولياى حق و استمداد از آن ارواح قدسيه كالشمس فى السماء الصاحية به ظهور خواهد رسيد .
مطلب اهم از آن ، اتصاف و تخلق انسان به حقايق اسماء است كه دارايى واقعى انسان اين اتصاف و تخلق است و سعادت حقيقى اين است ، حافظ گويد :
مرا تا جان بود در تن بكوشم * مگر از جام او يك جرعه نوشم
اين يك جرعه از درياها فزونتر است . آگاهى به لغات اقوام و السنهء آنان هر چند فضل است ولى آنچه كه منشأ آثار وجودى و موجب قدرت و قوت نفس ناطقه انسانى و سبب قرب او به جمال و جلال مطلق مىشود ، مظهر