سخن گفتن نداشت . خواستم سخن و دستورى از او بشنوم و به يادگار داشته باشم ولى چندان اميدى به پاسخ شنيدن نداشتم . عرض كردم :
براى توجه به خدا و حضور قلب در نماز چه راهى را توصيه مىفرمائيد ؟
به سوى من متوجه شد و لبهايش حركت كرد و با آهنگى بسيار ضعيف كه با سختى شنيده مىشد فرمود :
توجه ، مراوده ، توجه مراقبه ، توجه مراوده . . .
و اين جمله را متجاوز از ده مرتبه تكرار نمود .
حضرتش در حالى اين سخن را فرمود كه به همهء امور دنيا حتى آب و غذاهم بىتوجه بود ولى از امور معنوى و ياد خدا غافل نبود .
استاد ربانى در اين دستور العمل مىخواستند بفرمايند براى حضور قلب در نماز شرط اول اين است كه نمازگزار در آغاز نماز به خدا توجه پيدا كند و متوجه باشد كه در برابر خداى بزرگ ايستاده و با او سخن مىگويد و شرط دوم اين است كه سعى كند حال توجه را نگه دارد . مراقب و مواظب نفس خويشتن باشد كه از اين حال ملكوتى انصراف پيدا نكند . آنقدر با نفس خويش مبارزه كند و آنقدر سعى و جديت نمايد تا توجه به خدا و حضور قلب برايش به صورت ملكه درآيد .
يادنامه مفسر كبير استاد علامه طباطبائى (فارسى) — صفحة 133
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص١٣٣