آتش در او اثر بگذارد و آتش بگيرد و مشتعل بشود ، اگر همين كه مقدارى از رطوبت او خشك و تا حدّى قابليت براى آتش گرفتن پيدا كرد ، آن را از آتش دور كنند و هزاران بار با آن چنين كنند ، هرگز آن ذغال آتش نمىگيرد ، انسانها اينطورند ، يك دو قدم پيش مىآيند ، يك مقدار حرف مىشنوند ، يك اندازه قابليت پيدا مىكنند استعدادى برايشان حاصل مىشود ، يك كمى داغ مىشوند ، باز مىبينيد به كنار مىروند ، استقامت و مقاومت و پايدارى ندارند تا ملكوتى بشوند ، و به خوى مجاور درآيند ، مىآيند و زود برمىگردند ، حالى موقّت پيدا مىكنند و آن را هم از دست مىدهند .
كسانى كه در سير و سلوك نفسانى ، در حضور و مراقبت ، استقامت دارند ، اهل مكاشفات و كرامات و مقامات مىگردند . خداوند سبحان فرمود :
« إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ »
« 1 » و فرمود :
« وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً »
« 2 » .
در سايه استقامت شبهاى خوش نورانى مىيابند ، بقول شيخ اجل سعدى :
شب مردان خدا روز جهانافروز است * روشنانرا به حقيقت شب ظلمانى نيست
اين روشنان ، روز را به انتظار شب بسر مىآرند و همين كه طلعت شب نمودار شد زبان حالشان اين كه :
طلعت شب باز نمودار شد * عاشق بيچاره گرفتار شد
چشمك استاره يكايك به ناز * دعوت رمز است به راز و نياز
وقت مناجات و حضور آمده * گاه ملاقات و سرور آمده
ثقة الاسلام كلينى ، در كافى باسنادش از ثامن الائمه عليهم السلام ، روايت كرده است كه قال : « انّ رسول اللّه - صلى اللّه عليه و آله - كان اذا اصبح
هامش
( 1 ) . فصلت / 39 .
( 2 ) . جنّ / 17 .