همان اندازه قدر و قيمت دارد و به همان اندازه قرآن و بهشتى بلكه بهشت است ، اين دارايى است .
عبادت احرار
انسان بر اثر اين دارايى ولايت تكوينى به دست مىآورد و چنان قدرت وجودى پيدا مىكند كه تصرّف در مادهء كاينات مىنمايد ، و خودش بهشت آفرين مىشود ، چون مظهر تامّ اسماء و صفات الهى مىگردد و مىبينيد كه انسان كامل حرف بهشت را نمىزند ، بلكه بهشت آفرين را طلب مىكند و اگر بهشت شيرين است ، بهشت آفرين شيرينتر است . اين كلام سيد الاوصياء امير المؤمنين على - عليه السّلام - است : ما عبدتك خوفا من نارك ، و لا طمعا فى جنتك ، بل وجدتك اهلا للعبادة فعبدتك ؛ ترا از بيم آتش و به اميد بهشت پرستش نمىكنم ، بلكه ترا شايستهء پرستش يافتم و پرستش مىكنم . به قول شيخ بهائى در نان حلوا :
نان و حلوا چيست اى نيكو سرشت * اين عبادتهاى تو بهر بهشت
نزد اهل دين بود دين كاستن * در عبادت مزد از حق خواستن
رو حديث ما عبدتك اى فقير * از كلام شاه مردان ياد گير
چشم بر اجر عمل از كوريست * طاعت از بهر عمل مزدوريست
و در نهج البلاغه آمده است كه : ان قوما عبدو اللّه رغبة فتلك عبادة التجار و ان قوما عبدو اللّه رهبة فتلك عبادة العبيد و ان قوما عبدو اللّه شكرا فتلك عبادة الاحرار .
احرار از بندگى لذت مىبرند ، از سبحان ربى الاعلى و بحمده گفتن لذت مىبرند ، از خلوتها و وحدتهايشان لذت مىبرند ، از فكرها و توجّهها و سير و سلوك معنوى و از شهود عرفانى و ذوقى و وجدانيشان لذت مىبرند .
هر يك از ما به منزلهء جدول و كانال و نهرى است كه به درياى بيكران هستى متصل است ، اگر مىبينيد آب جدولى زلال و صاف نيست ، طعم و بوى و رنگ بد دارد ، از اين جدول است ، از اين كانال است . وقتى آب به كانال آمده