( 1 ) قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُكَ فِي زَوْجِها وَ تَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَكُما إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ ( ( 2 ) ) الَّذِينَ يُظاهِرُونَ مِنْكُمْ مِنْ نِسائِهِمْ ما هُنَّ أُمَّهاتِهِمْ إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِي وَلَدْنَهُمْ وَ إِنَّهُمْ لَيَقُولُونَ مُنْكَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً وَ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ ( ( 3 ) ) وَ الَّذِينَ يُظاهِرُونَ مِنْ نِسائِهِمْ ثُمَّ يَعُودُونَ لِما قالُوا فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا ذلِكُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ( ( 4 ) ) فَمَنْ لَمْيَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا فَمَنْلَمْيَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْكِيناً ذلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ
خداوند سخن زنى را كه دربارهء شوهرش به تو مراجعه كرده بود و به خداوند شكايت مىكرد شنيد ( و تقاضاى او را اجابت كرد ) ؛ خداوند گفتگوى شما را با هممىشنيد ؛ و خداوند شنوا و بيناست .
كسانى كه از شما نسبت به همسرانشان « ظهار » مىكنند ( و مىگويند : تو نسبت به من به منزلهء مادرم هستى ) ، آنها هرگز مادرانشان نيستند ؛ مادرانشان تنهاكسانىاند كه آنها را به دنيا آوردهاند . آنها سخنى زشت و باطل مىگويند ؛ و خداوند بخشنده و آمرزنده است !
كسانى كه همسران خود را « ظهار » مىكنند ، سپس از گفتهء خود باز مىگردند ، بايد پيش از آميزش جنسى با هم ، بردهاى را آزاد كنند ؛ اين دستورى است كه به آن اندرز داده مىشويد ؛ و خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است !
و كسى كه توانائى ( آزاد كردن بردهاى ) نداشته باشد ، دو ماه پياپى قبل از آميزش روزه بگيرد ؛ و كسى كه اين را هم نتواند ، شصت مسكين را اطعام كند ؛ اين براى آن است كه به خدا و رسولش ايمان بياوريد ؛ اينها مرزهاى الهى است ؛ و كسانى كه با آن مخالفت كنند ، عذاب دردناكى دارند !
شأن نزول :
ظِهار ، مجازات ، و راه حلّ
غالب مفسران ، براى آيات نخستين اين سوره ، شأن نزولى نقل كردهاند كه