تا اهل كتاب بدانند كه قادر بر چيزى از فضل خدا نيستند ، و تمام فضل ( و رحمت ) به دست اوست ، به هر كس بخواهد آن را مىبخشد ؛ و خداوند داراى فضل عظيم است !
شأن نزول :
پاداش اهل ايمان و تقوا
بسيارى از مفسران ، براى آيات فوق ، شأن نزولى نقل كردهاند كه خلاصهاش چنين است :
رسول خدا صلى الله عليه و آله « جعفر بن ابيطالب » را با هفتاد نفر به سوى « نجاشى » ( به حبشه ) فرستاد ، او بر « نجاشى » وارد شد ، وى را دعوت به اسلام كرد ، و اجابت نمود و ايمان آورد ، به هنگام بازگشت از « حبشه » ، چهل تن از اهل آن كشور كه ايمان آورده بودند ، به « جعفر » گفتند : به ما اجازه ده كه خدمت اين پيامبر صلى الله عليه و آله برسيم و اسلام خود را بر او عرضه بداريم ، همراه « جعفر » به « مدينه » آمدند ، هنگامى كه فقر مالى مسلمانها را مشاهده كردند ، به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كردند : ما اموال فراوانى در ديار خود داريم ، اگر اجازه فرمائيد به كشور خود باز گرديم ، اموال خود را همراه بياوريم و با مسلمانان تقسيم كنيم ، پيامبر صلى الله عليه و آله اجازه فرمود ، رفتند ، اموال خود را آوردند ، و ميان خود و مسلمين تقسيم كردند ، در اين هنگام آيهء « الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ مِنْ قَبْلِهِ هُمْ بِهِ يُؤْمِنُونَ . . . » « 1 » نازل گرديد و از آنها تمجيد كرد .
افرادى از اهل كتاب كه ايمان نياورده بودند ، هنگامى كه اين جمله را كه در ذيل آيات فوق ( آيات سورهء قصص ) است شنيدند : أُولئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَيْنِ بِما صَبَرُوا : « آنها پاداش خود را به خاطر صبر و استقامتشان دوبار دريافت مىدارند » در برابر مسلمانان ايستاده گفتند : اى مسلمانان كسانى كه به كتاب شما و كتاب ما ايمان بياورند دو پاداش دارند ، بنابراين ، كسى كه تنها به كتاب ما ايمان داشته باشد يك پاداش دارد ، همانند پاداش شما ! پس به اعتراف خودتان شما فضيلتى بر ما نداريد !
هامش
( 1 ) قصص ، آيات 52 تا 54 .