پرداخته بودند را ، به عنوان رياكار معرفى مىكردند ، و كسانى كه مقدار ظاهراً ناچيزى كمك نموده بودند را به باد مسخره و استهزاء مىگرفتند كه : آيا لشكر اسلام نياز به چنين كمكى دارد ؟ !
آيات فوق نازل شد ، شديداً آنها را تهديد كرد ، و از عذاب خداوند بيم داد ! « 1 »
* * *
( ( 91 ) ) لَيْسَ عَلَى الضُّعَفاءِ وَ لا عَلَى الْمَرْضى وَ لا عَلَى الَّذينَ لايَجِدُونَ ما يُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذا نَصَحُوا لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ ما عَلَى الْمُحْسِنينَ مِنْ سَبيلٍ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ ( ( 92 ) ) وَ لا عَلَى الَّذينَ إِذا ما أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لا أَجِدُ ما أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً أَلَّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ ( ( 93 ) ) إِنَّمَا السَّبيلُ عَلَى الَّذينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ وَ هُمْ أَغْنِياءُ رَضُوا بِأَنْ يَكُونُوا مَعَ الْخَوالِفِ وَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لايَعْلَمُونَ
بر ضعيفان و بيماران و آنها كه وسيلهاى براى انفاق ( در راه جهاد ) ندارند ، ايرادى نيست ( كه در ميدان جنگ شركت نجويند ، ) هر گاه براى خدا و رسولش خيرخواهى كنند ( ؛ و از آنچه در توان دارند ، مضايقه ننمايند ) . بر نيكوكاران راه مؤاخذه نيست ؛ و خداوند آمرزنده و مهربان است !
و ( نيز ) ايرادى نيست بر آنها كه وقتى نزد تو آمدند كه آنان را بر مركبى ( براى جهاد ) سوار كنى ، گفتى : « مركبى كه شما را بر آن سوار كنم ، ندارم » ! ( از نزد تو ) بازگشتند درحالى كه چشمانشان از اندوه اشكبار بود ؛ زيرا چيزى نداشتند كه در راه خدا انفاق كنند ( و با آن به ميدان بروند ) .
راه مؤاخذه تنها به روى كسانى باز است كه از تو اجازه مىخواهند در حالى كهتوانگرند ؛ ( و امكانات كافى براى جهاد دارند ؛ ) آنها راضى شدند كه با متخلفان ( زنان و كودكان و بيماران ) بمانند ؛ و خداوند بر دلهايشان مُهر نهاده ؛ به همين جهت چيزىنمىدانند !
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » ، ج 22 ، ص 96 ، و ج 38 ، ص 306 ، ح 6 ؛ « تفسير عياشى » ، ج 2 ، ص 101 ، ح 93 ؛ « تفسير على بن ابراهيم قمى » ، ج 1 ، ص 302 ؛ « مجمع البيان » ، ذيل آيهء مورد بحث .