28 / 79
پس بيرون آمد بر قوم خود در آرايش خويش گفتند آنان كه طلب مىكردند زندگانى دنيا را اى كاش ما را باشد مانند آنچه داده شده است قارون را هر آئينه وى خداوند نصيب بزرگست ( 79 )
28 / 80
و گفتند آنان كه داده شده ايشان را علم واى بر شما ثواب خدا بهترست مر آنكس را كه ايمان آورد و كار شايسته كرد و قرين كرده نمىشود به اين سخن مگر صابران ( 80 )
شرح
فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِپس بيرون آمد قارون روز شنبه بر قوم خودفِي زِينَتِهِبه آرايش خود بر استر سفيد كه زين زرّين داشت نشسته و جامهء ارغوانى پوشيده چهار هزار كس به همين صفت با وى سوار شده و در كشاف گويد كه نود هزار تن كه همه جامه معصفر داشتند بادى سوار گشتند و مردم پيش از ان رنگ معصفر نديده بودند و در موضح آورده كه هزار جاريه با وى بودند همه سوار به استران سفيد و زين زرّين و جامهاى ارغوانى و موزهاى سفيد چون قارون بدين دبدبه ميان قوم درآمدقالَ الَّذِينَگفتند آنان كهيُرِيدُونَ الْحَياةَ الدُّنْيامىخواستند زندگانى دنيا را و بدان راغب بودند از قوم او وقتى كه بدين زينت بر ايشان درآمديا لَيْتَ لَنااى كاشكى بودى ما را از مالمِثْلَ ما أُوتِيَ قارُونُمانند آنچه داده شده است قارون راإِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِيمٍبه درستى كه قارون خداوند حظّ بزرگست از دنياوَ قالَ الَّذِينَو گفتند آنان كهأُوتُوا الْعِلْمَداده شده بودند ايشان را علم باحوال آخرت يا دانا بودند به بركت قناعت و عزّت توكّل چون يوشع عليه السلام و اصحاب اووَيْلَكُمْواى بر شما اى طالبان دنياثَوابُ اللَّهِپاداش خداى در آخرتخَيْرٌبهترست از مالهاى دنيالِمَنْ آمَنَمر كسى را كه بگرود به خدا و پيغمبر اووَ عَمِلَ صالِحاًو بكند كردار ستودهوَ لا يُلَقَّاهاو تلقين كرده نشود اين كلمه كه علما گفتند يعنى در دل و زبان نخواسته داشتإِلَّا الصَّابِرُونَمگر صبركنندگان را بر طاعت يا از مصيبت شكيبا باشند و گفتهاند كه توفيق ندهند مباشرت اعمال صالحه مگر صابران را نظماهل صبر از جمله عالم برتراند * صابران از اوج گردون بگذرندهر كه كار و تخم صبر اندر جهان * بدرود محصول عيش جاودانآوردهاند كه قارون را بر موسى ع و هارون عليهما السلام حسدى و حقدى تمام بود چنانچه روزى بموسى ع گفت تو رسالت بردى و وزارت بهارون عليه السلام رسيد من بر بىمنصبى چند صبر كنم القصه دايم در پى ايذاى موسى عليه السلام بود تا وقتى كه حكم زكات نازل شده و يا آنكه عشر يا ربع مىبايست داد موسى عليه السلام بفرمان الهى با وى صلح كرد كه از هزار دينار يك دينار زكات دهد ، قارون حساب كرد و مبلغى عظيم برآمد بخل و خست سر راه او گرفت جمعى از بنى اسرائيل را طلبيده گفت هر چه موسى ع گفت فرمان برديد اين زمان مىخواهد كه مالها از شما بستاند گفتند تو مهتر مائى چه مىفرمائى گفت مىخواهم كه او را در ميان قوم رسوا كنم تا ديگران سخن وى نشنوند پس زنى فاجره را كه در تيسير آورد كه نام او ستيرا بوده طلبيد و دو هميان زر بوى داده مقرر كرد كه فردا بمحضر خاص و عام اقرار كند كه موسى ع با وى زنا كرده روز ديگر كه موسى عليه السلام در اثناى اوامر و نواهى مىفرمود كه هر كه دزدى كند دستش ببريم و هر كه زنا كند اگر غير محصنست تازيانه بزنيم و محصن را سنگسار كنيم قارون برخاست و گفت كه اگر چه تو باشى موسى ع گفت آرى اگر چه من باشم قارون گفت بنى اسرائيل گمان مىبرند كه تو با فلان زن زنا كرده موسى ع گفت معاذ اللّه او را حاضر كنيد پس ستيرا بمحفل درآمد و موسى گفت اى زن ترا سوگند مىدهم به خدائى كه دريا شكافته و توريت فروفرستاده كه راست بگو زن را هيبت الهى دريافته گفت يا كليم اللّه قارون دو كيسه زر به رشوت به من داده تا دربارهء تو افترا كنم و من با وجود گنهكاريها و بدكارىهاى خود چگونه پسندم كه بر تو تهمت نهم و اينك آن دو هميان به مهر قارون با منست بنى اسرائيل مهر قارون را بديدند و مكر وى بر همه روشن باشد موسى عليه السلام روى به خاك نهاده از قارون شكايت كرد خطاب رسيد كه زمين را در فرمان تو كرديم بفرماى هر چه مىخواهى موسى ع گفت اى قوم من بقارون مبعوثم چنانچه بفرعون بودم هر كه با قارونست گو بر جاى خود قرار گيرد و هر كه با منست گو به كناره روند كافهء بنى اسرائيل از ان محفل كناره گرفتند الا دو تن كه با قارون ماندند و موسى ع به زمين خطاب كرد كه بگير ايشان را زمين پاىهاى ايشان را تا كعبين فروبرد و ايشان آغاز تضرع كرده امان طلبيدند به جائى نرسيد و موسى عليه السلام گفت خذيهم القصه تا زانو و ميان و گردن به زمين فرورفتند و زارى و استغاثه ايشان در دل موسى ع اثر نكرد تا زمين ايشان را به تمام فروبرد و ايشان زارى مىكردند فائده نداد و در اكثر تفاسير هست كه حضرت عزّت با موسى ع خطاب كرد كه هفتاد بار قارون و ياران او فرياد كردند به فرياد ايشان نرسيدى و رحم نكردى به عزت و جلال من كه اگر يك نوبت مرا بخواندندى اجابت مىكردم القصه بعد از خسف قارون سفهاى بنى اسرائيل با يكديگر گفتند كه موسى ع دعا كرد تا قارون به زمين فرورود كنوز و امتعهء او را تصرف نمايد چون موسى عليه السلام شنيد درخواست از حق سبحانه تا سراى و گنج خانهاى او نيز به زمين فروبرد چنانچه حق سبحانه مىفرمايد .