22 / 32
اينست حكم و هر كه تعظيم كند شعائر خدا را پس اين تعظيم از تقوى دلها است ( 32 )
22 / 33
شما را در آن مواشى فائدهها است تا ميعادى معيّن باز جاى فرودآمدن آن به خانهء قديم است ( 33 )
22 / 34
و هر امّتى را معيّن ساختهايم طريق قربانى تا ياد كنند نام خدا را بر آنچه داده است ايشان را از چهار پايان مواشى پس خداى شما خداى يكتا است پس او را منقاد شويد يا محمد بشارت ده نيايشكنندگان را ( 34 )
22 / 35
آنان را كه چون ياد كرده شود خدا بترسد دل ايشان و صبركنندگان را بر آنچه برسد به ايشان و برپادارندگان نماز را و آنان را كه از آنچه روزى داديم به ايشان خرج مىكنند ( 35 )
شرح
ذلِكَآن است كار كه فرمودند اجتناب از اوثان و پرهيز از دروغوَ مَنْ يُعَظِّمْو هر كه تعظيم كندشَعائِرَ اللَّهِنشانهاى خداى تعالى را كه مناسك حج است يا هدايا را و تعظيم هدايا آن است كه فربه باشد و بىعيب و گران بهافَإِنَّهاپس به درستى كه بزرگ داشت آنمِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِاز تقوى دلهاست يعنى از افعال خداوندان تقوى قلوب است و تقوى دلها ترسكارى بود از موجبات غضب حضرت الهىلَكُمْ فِيهامر شما را در انعاممَنافِعُسودها است از شير و پشم و موى و سوارى و بار كردن زاد راهإِلى أَجَلٍ مُسَمًّىتا وقتى كه نامبرده كه زمان نحر استثُمَّ مَحِلُّهاپس جاى ذبح آن يا وجوب نحر آن منتهى شودإِلَى الْبَيْتِ الْعَتِيقِبه خانه آزاد از غرقه شدن بوقت طوفان يا خانه بزرگواروَ لِكُلِّ أُمَّةٍو مر هر گروهى را از اهل اديان كه پيش از شما بودندجَعَلْنا مَنْسَكاًگردانيديم قربانى يعنى فرموديم به قربانىلِيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِتا ياد كنند نام خداى راعَلى ما رَزَقَهُمْبر ذبح آنچه داد مر ايشان رامِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِاز بهيمه چارپايان يعنى هر امّتى را مقرر كرده بوديم كه قربانى كنند بنام مافَإِلهُكُمْپس خداى شما و خداى ايشانإِلهٌ واحِدٌيك خداى استفَلَهُ أَسْلِمُواپس مر او را گردن نهيد و قربانى را بشرك آميخته مسازيدوَ بَشِّرِ الْمُخْبِتِينَو بشارت ده اى محمد ص فروتنان را به بزرگى آن سراى يا ترسكاران را به رحمت بىمنتها و سلمى رح فرموده كه مژده ده مشتاقان را به سعادت لقا كه هيچ مژده ازين فرحافزاتر نيست پس در صفت مخبتين مىگويدالَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُآنان كه چون ياد كرده شود خداى تعالى نزديك ايشانوَجِلَتْ قُلُوبُهُمْبترسد دلهاى ايشان از هيبت اشراق اشعه جلال ربانى و طلوع انوار عظمت جاودانى خواهند كه خود را پروانهوار به شعله شمع جمال بسوزند و ديده همّت از نظر به غير وجه مقدّس حضرت قديم بردوزند بيتديده از غير تماشاى تو بردوخته باد * ز آتش عشق تو جان و دل ما سوخته بادپس بانجاح مطلوب مژده ده اينان راوَ الصَّابِرِينَو ديگر صبركنندگان راعَلى ما أَصابَهُمْبهآنچه به ايشان رسيده و مىرسد از تكاليف و محنوَ الْمُقِيمِي الصَّلاةِو بهپاىدارندگان نماز را يعنى اداكنندگان در اوقات آنوَ مِمَّا رَزَقْناهُمْو از آنچه عطا دادهايم ايشان رايُنْفِقُونَنفقه مىكنند در وجوه خير و صرف مىنمايند بمصارف پسنديده .