20 / 132
و بفرما كسان خود را به نماز و شكيبائى كن بر اداى آن نمىطلبيم از تو روزى دادن ما روزى دهيم ترا و عاقبت خير اهل تقوى راست ( 132 )
20 / 133
و گفتند چرا نمىآرد پيش ما نشانهء از جانب پروردگار خويش آيا نيامده است به ايشان نشانهء واضح از جنس آنچه در كتابهاى پيشين است ( 133 )
20 / 134
و اگر ما هلاك مىكرديم ايشان را بعقوبتى پيش از فرستادن پيغمبرى گفتندى اى پروردگار ما چرا نفرستادى بسوى ما پيغامبرى تا پيروى آيات تو مىكرديم پيش از آنكه خوار شويم و رسوا گرديم ( 134 )
20 / 135
بگو هريك منتظرست پس شما نيز منتظر باشيد خواهيد دانست كيانند اهل راه راست و گه راه يافت ( 135 )
شرح
وَ أْمُرْ أَهْلَكَو امر كن كسان خود رابِالصَّلاةِبه نمازوَ اصْطَبِرْ عَلَيْهاو صبر كن بر آن يعنى مداومت نماىلا نَسْئَلُكَنمىخواهيم ترارِزْقاًروزى دادن يعنى نمىگوئيم كه خود و كسان خود را روزى دهنَحْنُ نَرْزُقُكَما روزى مىدهيم ترا و ايشان را پس براى نماز و تهيهء اسباب نياز فارغ البال باشىوَ الْعاقِبَةُو سر انجام كار پسنديدهلِلتَّقْوىمر خداوندان تقوى راست در تبيان از ابن سلام رض نقل مىكند كه چون سختى به بعضى از اهالى آن حضرت صلى اللّه عليه و سلّم رسيدى ايشان را به نماز فرمودى و اين آيت بر ايشان خواندىوَ قالُواو گفتند مشركان مكّهلَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍچرا نمىآرد براى ما آيتىمِنْ رَبِّهِاز پروردگار خود يعنى چرا از آنچه ما مىطلبيم معجزه ظاهر نمىگرداندأَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْآيا نيامد بديشانبَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولىخبر آنچه در كتابهاى پيشينست از عذاب متفرع بر تكذيب انبياء ع و هلاك قومى كه بعد از ظهور معجزات اقتراح آيات كردهاند يا نيامد بديشان يعنى نشنودند از اهل كتاب بيان آنچه در توريت و انجيل است از صفت محمد ص و بشارت قدوم او و حقيقت آنست كه چون ايشان طلب معجزه كردند حق تعالى الزام كرد ايشان را باعظم معجزات كه قرآنست و فرمود آيا نيامده است بديشان بيانى روشن مشتمل بر نقاوه و زبدهء آنچه در كتب سماويه بوده و آورندهء آن امى است كه آن صحف را نديده و نشنيده و از كسى تعليم نگرفته و همه فصحاى عرب از اتيان به مثل سورهء از ان عاجزاند با وجود چنين معجزه واضح آيتى ديگر طلبيدن عين عناد و انكارستوَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْو اگر ما هلاك مىكرديم كفّار مكه رابِعَذابٍاز نزديك ما بسبب كفر ايشانمِنْ قَبْلِهِپيش از بعث محمد ص يا قبل از نزول قرآنلَقالُوا رَبَّناهرآئينه گفتندى اى پروردگار مالَوْ لا أَرْسَلْتَچرا نفرستادىإِلَيْنا رَسُولًابسوى ما فرستاده تا ما را به طاعت تو خواندىفَنَتَّبِعَ آياتِكَپس ما پيروى مىكرديم آيتهاى ترا كه با وى مىفرستادىمِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّپيش از آنكه خوار شويم در دنيا بقتل و سبىوَ نَخْزىو رسوا گرديم در قيامت بدخول در آتش پس ما قطع حجت ايشان را پيغمبر و قرآن فرستاديم و ايشان نگرويدندقُلْ كُلٌّبگو هر يكى از ما و شمامُتَرَبِّصٌمنتظرست مآل حال ديگرى را يعنى شما نكبت ما را چشم مىداريد و ما به عقوبت شمافَتَرَبَّصُواپس انتظار بريد و مترصد باشيدفَسَتَعْلَمُونَپس زود باشيد كه بدانيد يعنى در قيامت معلوم گردد كه به حقيقتمَنْ أَصْحابُ الصِّراطِ السَّوِيِّكيانند خداوندان راه راستوَ مَنِ اهْتَدىو كيست راهيافته به حق مراد حضرت پيغمبر ص كه هم راهيافته و هم راهنماينده است بيتراهدان و راهبين و راهسپر * در حقيقت نيست جز خير البشر .