47 / 35
پس سستى مكنيد و بسوى صلح مخوانيد و شمائيد غالب و خدا با شما است ضائع نخواهد ساخت عملهاى شما را ( 35 )
47 / 36
جز اين نيست كه زندگانى دنيا بازى است و بيهودگى است و اگر ايمان آريد و پرهيزگارى كنيد بدهد شما را مزد شما و نطلبد از شما مال شما را ( 36 )
47 / 37
اگر بطلبد از شما مال شما را پس مبالغه كند در سؤال آنگاه بخل كنيد و بر روى كار آرد آن بخل كينهاى شما را ( 37 )
47 / 38
آگاه شويد شما اين جماعه كه خوانده مىشود شما را تا خرج كنيد در راه خدا پس از شما كسى هست كه بخل مىكند و هر كه بخل مىكند جز اين نيست كه بخل مىكند از خويش و خدا توانگر است و شما محتاجايد و اگر روىگردان شويد بدل آرد گروهى ديگر را غير از شما بازنباشند آن جماعه مانند شما ( 38 )
شرح
فَلا تَهِنُواپس سستى مكنيد اى مؤمنانوَ تَدْعُوا إِلَى السَّلْمِو مخوانيد كافران را به صلح يعنى طلب صلح مكنيد از ايشان كه نشانه ضعف و تذلل شما شودوَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَو حال آنكه شما برترانيد يعنى غالبانيدوَ اللَّهُ مَعَكُمْو خداى با شما است به نصرت و عونوَ لَنْ يَتِرَكُمْو ضائع نگرداند خداى و كم نگرداندأَعْمالَكُمْثواب كردارهاى شماإِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْياجز اين نيست كه زندگانى دنيالَعِبٌبازى است ناپايداروَ لَهْوٌو مشغولى بىاعتباروَ إِنْ تُؤْمِنُواو اگر بگرويد به خدا و رسولوَ تَتَّقُواو بپرهيزيد از معصيت و فضوليُؤْتِكُمْ أُجُورَكُمْبدهد مزدهاى شما را در آخرتوَ لا يَسْئَلْكُمْو نمىخواهد خداى بر مزد دادن شماأَمْوالَكُمْمالهاى شما را يا حق سبحانه نمىخواهد همه اموال شما را بلكه بانفاق اندكى از ان حكم كرد كه عشر است و نصف عشر و ربع عشرإِنْ يَسْئَلْكُمُوهااگر بخواهد از شما مالهاى شما رافَيُحْفِكُمْپس مبالغه كند در خواستن يعنى گويد همه را نفقه كنيدتَبْخَلُواشما بخيلى كنيد بدان و نمىدهيد به خوشدلى و طيب نفسوَ يُخْرِجْو ظاهر مىگرداند خدا بدان خواستن از شما به بخل شماأَضْغانَكُمْكينها و كدورتهاى شما راها أَنْتُمْاى شماهؤُلاءِاى گروه مخاطبانتُدْعَوْنَخوانده شدهايد و فرموده شدهلِتُنْفِقُوابراى آنكه نفقه كنيدفِي سَبِيلِ اللَّهِدر راه خداى يعنى زكات مال دهيد يا آنكه باسباب جهاد صرف نمائيدفَمِنْكُمْپس از شما استمَنْ يَبْخَلُكسى كه بخيلى كند به زكات و به نفقه در غزوهوَ مَنْ يَبْخَلْو هر كه بخيلى كند بر آنچه برو واجب است از انفاقفَإِنَّما يَبْخَلُپس جز اين نيست كه بخل ورزدعَنْ نَفْسِهِبر نفس خود كه او را از ثواب محروم مىسازدوَ اللَّهُ الْغَنِيُّو خداى بىنياز است از صدقات و نفقات شماوَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُو شما محتاجانيد بدانچه نزديك اوست از موائد نعمت و فوائد كرامت پس امروز يكى فانى بدهيد و فردا در عوض آن ده باقى بستانيد چه از خزانه كرم هيچ كم نشود و شما بمرادات و مقاصد خود فائز گرديدوَ إِنْ تَتَوَلَّوْاو اگر روى بگردانيد از آنچه بر شما فرض كردهاند از اتفاق يا اگر اعراض كنيد از اسلام و قبول احكاميَسْتَبْدِلْبدل كند خداىقَوْماً غَيْرَكُمْگروهى ديگر را جز شما يعنى شما را هلاك كند و قومى ديگر بياردثُمَّ لا يَكُونُواپس نباشد آن قومأَمْثالَكُمْمانند شما بلكه فرمانبردار باشند و پرهيزگارتر مراد بنى كندهاند و بنى نخع از يمن و اشهر آنست كه از حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم سؤال كردند كه اينها كدام گروهاند و سلمان فارسى رض در پهلوى آن حضرت نشسته بود دست مبارك بر ران سلمان رض زد و گفت هذا و قومه و در خبر آمد كه اگر دين مرتفع شود تا ثريا فراگيرند آن را مردمانى از فارسيان در لباب آورده كه ابو الدردا رضى اللّه عنه بعد از قرائت اين آيت مىگفت ابشروا يا بنى فروق مراد پارسايانند .