يك دور از روى عمد ، واجب است آن را اتمام كند ، و اگر نكند حكمش حكم كسى است كه طواف را عمداً ترك كرده - كه در مسائل فصل چهارم گذشت - به احتياط واجب ، و حكم جاهل به مسأله حكم عالم است .
مسألهء 7 - اگر بعد از كم كردن از طواف كارهاى بسيارى كند كه موالات فوت شود ، حكمش حكم قطع طواف است كه مىآيد .
مسألهء 8 - اگر سهواً از طواف كم كند ، پس اگر تجاوز از نصف كرده باشد ، اقوى آن است كه از همان جا تمام كند طواف را در صورتى كه فعل كثير نكرده باشد ، و الّا احتياط واجب اتمام و اعاده است .
مسألهء 9 - اگر سهواً كم كرده و تجاوز از نصف نكرده ، طواف را اعاده نمايد ، لكن سزاوار نيست ترك احتياط در همهء موارد سهو ، به تمام كردن طواف ناقص و اعاده كردن .
مسألهء 10 - اگر متذكر نشود كه ناقص كرده است طواف را مگر بعد از مراجعت به وطن خود ، احتياط آن است كه خودش برگردد و اگر نتوانست يا مشكل بود مراجعت ، نايب بگيرد .
مسألهء 11 - در طواف واجب ، قِران جايز نيست ؛ يعنى جايز نيست طواف واجب را با طواف ديگر دنبال هم آورد بدون آنكه بين دو طواف ، نماز طواف فاصله شود ، و در طواف مستحب مكروه است .
مسألهء 12 - اگر زياد كند دورى را يا كمتر يا بيشتر از دور بر طواف ، و قصدش آن باشد كه زياده را جزء طواف ديگر قرار دهد ، داخل در قِران ميان دو طواف است كه حرام است .
مسألهء 13 - در فرض سابق اگر از اول قصد داشته يا در اثناى طواف قصد كرده باشد ، احتياط واجب آن است كه طواف اول را اعاده كند ، و اگر
مناسك حج ( به ضميمه ترجمه بعضى از مسائل حج تحرير الوسيله و 550 مسأله جديد ) ( فارسى ) — صفحة 145
مساهمون: السيد الخميني
ص١٤٥