يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
« 1 » نه
« مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » *
« 2 » هر چيز [ كه ] در زمين و آسمان است ( هر چيز ، همين موجود ) تسبيح مىكند و با اسم خدا كه جلوهء اوست ، و همهء موجودات به اين جلوه متحققند و همهء حركات حركاتى است كه از همان جلوه هست ، تمام چيزهايى كه در عالم واقع مىشود از همان جلوه هست . و چون همهء امور ، همهء چيزها از اوست و به او برمىگردد و هيچ موجودى از خودش چيزى ندارد ، خودى در كار نيست كه كسى بايستد [ و ] بگويد : من خودم هم يك چيزى دارم ، يعنى مقابل مبدأ نور ، خودم هم يك چيزى دارم معنايش اين است كه از خودم هست . آن وقت هم كه دارى باز از خودت نيست ، آن وقت هم كه چشم دارى باز اين چشم از خودت نيست ، اين چشمى است كه به جلوهء او وجود پيدا كرده .
پس حمدى كه ما مىكنيم و حمدى كه همه مىكنند و ثنايى كه همه مىكنند و ثنايى كه ما مىكنيم با اسم اللَّه است ، به اسم اللَّه است ، به سبب اسم اللَّه است .
و اين هم فرموده است :
بِسْمِ اللَّهِ
.
[
اللَّه جلوه جامع حق
] « اللَّه » يك جلوهء جامع است ، يك جلوهاى از حق تعالى است كه جامع همهء جلوهها است ، كه رحمان و رحيم از جلوههاى اين جلوه است .
« اللَّه » جلوهء حق تعالى است و رحمان و رحيم از جلوههاى اين جلوه است .
هامش
( 1 ) - « هرچه در آسمانها و زمين است او را تسبيح مىكنند » . ( الحشر ( 59 ) : 24 )
( 2 ) - « " مَن " براى صاحبان عقل مىآيد و " ما " براى تمامى اشياء ، و در آيهء مباركه ، " ما " آمده است كه دلالت بر تسبيح همهء موجودات دارد ، نه فقط موجوداتى كه داراى عقل و انديشه هستند » .