فلسفى است كه در لسان فلاسفه واقع شده . من در كتاب و سنت يادم نيست كه عليّت ، سببيت - به اين معنا - باشد ؛ خلق است ، ظهور است ، تجلّى است ، اين تعبيرات است .
[
نقطهء تحت باء
] يك جهت ديگرى هم كه هست و يك روايتى هم در [ مورد ] آن هست ؛ قضيهء نقطهء « تحت الباء » است . اما حالا اين روايت چطور باشد ، آيا وارد شده باشد يا نه ، شايد شواهد هم بر اين باشد كه چنين چيزى وارد نشده . لكن روايتى هست از حضرت امير - سلام اللَّه - عليه كه : « أنَا النُقْطَةُ الَّتي تَحْتَ الْباءِ » « 1 » ، اگر اين وارد شده باشد ، تعبيرش اين است كه « باء » كه به معناى ظهور مطلق است ، تعيّن اول عبارت از مقام ولايت است . ممكن است مقصود امير - عليه السلام - اين معنا باشد كه مقام ولايت ، به معناى واقعى ولايت ، ولايت كلى ، اين تعيّن اول است .
اسم تجلّى مطلق است ، تعيّن اوّلى اسم ، ولايت احمدى علوى است . و اگر هم وارد نشده باشد مسأله اينطور هست كه تجلّى مطلق ، تعيّن اولش عبارت از مرتبهء اعلاى وجود است ، كه مرتبهء ولايت مطلقه باشد .
[
مراتب اسم
] در اسم ، مسائلى هست . يكى از مسائل اين است كه اسم ، يك وقت مال مقام ذات است ، كه اسم جامعش اللَّه است ؛ و ديگر اسما ، ظهور به رحيميت ، رحمانيت همه از تجلّيات اسم اعظم است . اللَّه اسم اعظم است و تجلّى اوّل
هامش
( 1 ) - « من نقطهء زير حرف باء هستم » . ( مشارق أنوار اليقين ، ص 21 ؛ جامع الأسرار ، ص 411 ؛ ينابيع المودّة ، ج 1 ، ص 213 ، حديث 15 )