ابن شهرآشوب ، المناقب ، 4 / 66 / عنه : المجلسي ، البحار ، 44 / 191 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 64 ؛ القزويني ، تظلّم الزّهراء ، / 14 ؛ مثله ابن أمير الحاجّ ، شرح الشّافية ، / 582 ؛ الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 174 ؛ الأمين ، أعيان الشّيعة ، 1 / 579 ، لواعج الأشجان ، / 15 - 16
نُقل : [ أنّ ] رجلًا يُسمّى عبدالرّحمان كان معلِّماً للأولاد « 1 » في المدينة ، فعلّم ولداً للحسين يقال له جعفر ، فعلّمه « الحمد للَّهربّ العالمين » ، فلمّا قرأها « 2 » على أبيه الحسين عليه السلام ، استدعى المعلِّم وأعطاه ألف دينار ، وألف حلّة ، وحشا فاه درّاً ، فقيل له في ذلك ؟
فقال عليه السلام : وأنّى تساوي أعطيته « 3 » هذه بتعليمه ولدي ، « الحمدُ للَّهربّ العالمين » . « 4 »
الطّريحي ، المنتخب ، 2 / 367 - 368 / مثله السّيّد هاشم البحراني ، البرهان ، 1 / 43
« 4 »
هامش
بر مردم ببخش وبدان كه اگر دارايى وتوانايى مالي به تو روىآور شده باشد ، با بخشش از بين نخواهد رفت واگر از تو روى گردان شده باشد ، بخل ورزيدن نيز نمىتواند آن را براي تو نگاه دارد . »
ادارهء پژوهش ونگارش ، ترجمهء أعيان الشيعة ، / 109
( 1 ) - [ البرهان : « لأولاد » ]
( 2 ) - [ البرهان : « قرأ » ]
( 3 ) - [ البرهان : « عطيّتي » ]
( 4 ) - ايضاً روايت كرده است كه عبدالرحمانبن سلمى يكى از فرزندان آن حضرت را سورهء حمد تعليم كرد . چون كودك آن سوره را در خدمت حضرت خواند ، حضرت فرمود تا هزار دينار طلا وهزار حلهء زيبا به أو عطا كنند ودهان أو را پر از مرواريد كنند ، مردم گفتند : « مزد أو اين قدر نبود . »
حضرت فرمود : « اين چه عطا مىنمايد در برابر آنچه أو تعليم فرزند من كرده است . »
مجلسي ، جلاء العيون ، / 502
در « بحار الأنوار » مسطور است كه به روايتي عبد الرحمان السلمى معلم بعضي از أطفال حسين عليه السلام بود وسورهء مباركهء حمد را تلقين آن طفل نمود ، وقتي آن كودك به حضرت پدر همى آمد وحمد را كه فرا گرفته بود قرائت كرد ، معلم را هزار دينار وهزار حله عطا فرمود ودهان أو را از مرواريد آكنده نمود ، گفتند : « اين چه عطا است در چنين امر ؟ »
فقال : « وأين يقع هذا من عطائه ، يعني تعليمه » .
فرمود : « اين بذل قليل به عطاى كثير أو به ميزان نمىرود . »