اريدُ حياتَهُ ويُريدُ قَتْلي * عَذيرُكَ مِنْ خَليلكَ مِنْ مُرادِ « 1 »
ابن أمير الحاجّ ، شرح الشّافية ، / 277
هامش
( 1 ) - در شرح شافيه مسطور است كه : « يك روز از فراز منبر به جانب فرزندش امام حسن عليه السلام نظري افكند . فقال : يا أبا محمّدٍ ! كم مضى من شهرنا هذا ؟ فقال : ثلاثَ عشرةَ يا أمير المؤمنين . فرمود : از اين ماه رمضان چند روز گذشته است ؟ عرض كرد : سيزده روز . پس به جانب امام حسين عليه السلام نگريست . فقال : يا أبا عبداللَّه ! كم بقيَ من شهرنا هذا ؟ يعني شهر رمضان الّذي هُم فيه . فقال الحسين : سبعَ عشرةَ يا أمير المؤمنين . فرمود : از اين ماه رمضان چند روز به جاى مانده . عرض كرد : هفده روز . فضربَ بيدهِ على لحيتهِ وهي يومئذٍ بيضاء ، فقال : واللَّه لَيَخْضِبُها بِدَمِها إذا انبعثَ أشقاها . پس دست بر لحيهء مبارك زد وسفيد بود . پس فرمود كه سوگند با خداى كه اين موى سفيد ، خضاب مىشود با خون سرخ . واين شعر انشاد كرد :اريدُ حياتَهُ ويُريدُ قَتْلي * عَذيرَكَ مِنْ خَلِيلِكَ مِنْ مُرادٍ »سپهر ، ناسخ التواريخ أمير المؤمنين عليه السلام ، 4 / 270