چنان كه مى فرمايد :
إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ 171
.
و مى فرمايد :
وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ 172
و چنان كه به موجب قضاى الهى هر پديده و حادثه اى كه در نظام آفرينش جاى مى گيرد ضرورى الوجود و غير قابل اجتناب است همچنين به موجب ( قدر ) هر پديده و حادثه اى كه به وجود مى آيد از اندازه اى كه از جانب خدا برايش معين شده هرگز كمترين تخلف و تعدى نخواهد نمود .
انسان و اختيار
فعلى كه انسان انجام مىدهد يكى از پديده هاى جهان آفرينش است و پيدايش آن مانند ساير پديده هاى جهان بستگى كامل به علت دارد و نظر به اينكه انسان جزء جهان آفرينش و ارتباط وجودى با اجزاى ديگر جهان دارد ، اجزاى ديگر را در فعل وى بى اثر نمى توان دانست ؛ مثلًا لقمه نانى كه انسان مى خورد ، براى انجام اين فعل چنان كه وسايل دست و پا و دهان و علم و قدرت و اراده لازم است ، وجود نان در خارج و در دسترس بودن و مانع نداشتن و شرايط ديگر زمانى و مكانى براى انجام عمل لازم است كه با نبودن يكى از آنها
هامش
( 171 ) سوره قمر ، آيه 49 .
( 172 ) و 3 - سوره حجر ، آيه 21 . امام ششم ( ع ) مى فرمايد : ( خداى تعالى وقتى كه چيزى را اراده كرد ، مقدر مىكند و وقتى كه تقدير كرد ، قضاء مىكند و وقتى قضاء كرد ، امضا ( اجرا ) مىكند ) ، ( بحار ، چاپ كمپانى ، ج 3 ، ص 34 )