بسم اللَّه الرحمن الرحيم در بزرگداشت مادر و تجليل از مقام منيع و بلند او چكامههاى ادبى و آثار منظوم و منثور فراوانى در دست مىباشد كه ليكن در ميان همهء آنها قصيدهء مرحوم علامه شريف سيد رضى ( طاب ثراه ) گرد آورندهء نهج البلاغه همانند عقد الفريد و درّ شاهوارى است كه از نقطه نظر ادبى و از لحاظ در بر داشتن مضامين لطيف احساسى و نكات دقيق خيالى و انديشههاى ظريف رؤيائى ، راستى كه داراى پايگاهى و الا و ارجمند مىباشد .
سيد رضى در اين قصيدهء غرّا كه از شدت سوز اندوه و از حدّت سوگ فقدان مادر ، و التهاب اين مصيبت ، قريحه وقّادش جرقّه زده است ، شاعرانهترين احساسات و زيباترين تشبيهات را به كار برده و اندوه بزرگ از دست رفتن مادر را در شكلهاى بسيار زيبا و طى جملههاى فوق العاده دلنشين ، به تصوير كشيده است .
اين چكامه به مناسبت هزارمين سال رحلت اين دانشمند بزرگ كه با گردآورى خطبهها و نامهها و كلمات كوتاه امير المؤمنين عليه السلام ( نهج البلاغه ) و ديگر آثار ارزندهء علمىاش خدمت بزرگى به جهان اسلام و دوستداران اهل بيت عصمت انجام داده بعنوان عرض ادب و با الهام از قصيدهء زيباى او در حق مادر فراهم آمده است .
شايد در فرصتهاى بعد به شرح و ترجمه كامل قصيده مزبور توفيق حاصل آيد انشاء اللَّه .
مادر ! در سوگ تو مىگريم شايد كه اشك ديدگانم و سوز سرشك سرازير شده از چشمان اندوهبارم كوه غم فقدان تو را ذوب كند و از ميان ببرد . مادر ! لب به سخن مىگشايم و مىسرايم بلكه بدينوسيله بار اندوه بر آمده از مصيبت تو سبك گردد و فرزند تنهاى تو ، از اين كابوس حزن و غم رهايى يابد .
يادنامه علامه شريف رضى ( فارسى ) — صفحة 72
مساهمون: سيد ابراهيم سيد علوى
ص٧٢