الباب السابع فى فضائل الحكمه و نوادر نتائجها
قال الله تعالى :
ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
« 1 » .
بخشنده بىمنت و بخشاينده بىعلت ، هستكننده موجودات بىآنك بهستى ايشان او را احتياجى [ 1 ] قائم باشذ و نيستكننده مخلوقات بىآنك از نيستى [ 2 ] ايشان جناب كبرياء او را تبرمى « 2 » [ 3 ] روى نمايذ بندهء مطيع و رسول امين خويش را چنين مىفرمايذ كى اى منظور هدايت و ملحوظ رعايت من ترا بكمال امانت از مخلوقات اختيار كردم و سوى بندگان خويش برسالت حضرت قيوميت و پيغام بارگاه سرمديت [ 4 ] نامزد فرموذم . بندگان مرا سوى راه راست از طريق حكمت راهنمون شو [ 5 ] و بمواعظ نيكو ايشان را بخذاى خوان و با ايشان مجادلت بحجتى كن كى نيكوتر باشذ و آن حجت كى نيكوترست حكمت توانذ بوذ [ 6 ] كى مقدمات آن برهانى باشذ و عقل را بر آن انكارى نرسذ [ 7 ] يعنى
شرح
( 1 ) - سوره مباركه نحل آيه 129 - آنگه حق تعالى رسول را امر كرد و گفت دعوت كن خلقان را با راه خداى تعالى يعنى با دين خداى تعالى ( بالحكمه ) با سخن درست ( و الموعظه الحسنه ) و پند نيكووَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُو مجادله كن و مناظره با ايشان بر وجهى كه نيكوتر باشد مفسران گفتند معنى آنست كه ايذاء مكن ايشان را و رسالت گذاردن رها مكن و بعضى مفسران گفتند اين آيت منسوخ است بآيت قتال( إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ ) *خداى تو عالمتر است بآنكس كه گمراه شود از راه كه دين حق است و عالمتر است به آنكه بر راه راست و طريق هدايت باشد ، و اين سبيل تهديد و وعيد است ( تفسير ابو الفتوح )
( 2 ) - تبرم : ملول شدن و مانده شدن و بستوه آمدن ( انندراج )
هامش
[ 1 ] ملى : ايشان احتياجى
[ 2 ] مر . ملى : هستى
[ 3 ] مر : انبرامى
[ 4 ] مر : ديموميت
[ 5 ] مج : رهنمونى كن - مر : راهنمون شو
[ 6 ] مر : و آن حجت حكمت است
[ 7 ] عبارت از كى مقدمات تا انكارى نرسد در نسخه مر نيست