باب چهارم در بيان آن « قوتى » « 1 » كه صورت « جزوى » « 2 » دريابد كه « اين دريافتن » « 3 » جز « بالت جسمانى نتواند بود » « 4 »
هر قوتى كه ادراك صورت « جزوى » « 5 » كند ، آن قوت جسمانى باشد .
« امّا » « 6 » قوت حسى « حال » « 7 » ظاهر است ( از ) « 8 » براى آنكه « حسّ » « 9 » مر « محسوس » « 10 » را آن وقت دريابد كه « چون » « 11 » حاضر باشد محسوس « پيش حس . سبب » « 12 » حضور و غيبت در حق جسم يا در معانى جسمانى « با جسم تواند بودن » « 13 » ، چه اگر قوت حسّى « در جسم
هامش
( 1 ) - ح ف : قوت .
( 2 ) - ف آ س : چيزى - آ د م : جزئى .
( 3 ) - ف : آن دريافت او را - آ : آن دريافتن .
( 4 ) - د م ل : بآلتى جزئى نتواند بودن - ف : بآلت نتواند بوذ - آ س ح : بآلتى جزوى نتوان بودن .
( 1 ) - ح ف : قوت .
( 2 ) - ف آ س : چيزى - آ د م : جزئى .
( 3 ) - ف : آن دريافت او را - آ : آن دريافتن .
( 4 ) - د م ل : بآلتى جزئى نتواند بودن - ف : بآلت نتواند بوذ - آ س ح : بآلتى جزوى نتوان بودن .
( 5 ) - ف : چيزى - آ : صور چيزى .
( 6 ) - ف : و حال .
( 7 ) - ف ندارد - نسخ ديگر : حال او .
( 8 ) - د م افزوده .
( 9 ) - ف : حسّى .
( 10 ) - ف : محسوسات را .
( 11 ) - ح د م : محسوس - ف ندارد .
( 12 ) - آ س : پيش حس و نسبت - ح م : پس حس و نسبت - م : پس حسّ .
( 13 ) - ف : يا جسم تواند بوذ جه - آ : و از جسم تواند بودن و - د م ح : با جسم تواند بود چه .