كردنش ، « عقّب العقاب على صيده » يعنى عقاب از نوبه شكار خود بازگشت پس از جدايى از آن .
/ 358
خداوند هر چه را بخواهد ، چه حتمى و چه ممكن ، از ميان مىبرد
رهنمودهايى از آيات :
در بخش پيشين خوانديم كه امور به دست خداست و ارادهاش مطلقه است و از تقدير و سنن در مىگذرد و هر چه را بخواهد از ميان مىبرد يا باقى مىگذارد ، و نيز خوانديم كه وظيفهء پيامبر رسانيدن پيام است و بس ، و حساب بر عهدهء خداست ، اگر بخواهد كافران را عذاب مىكند يا به تعويق مىاندازد .
خداوند بر جهان هستى مسلّط است . اوست كه از اطراف زمين مىكاهد ( با مرگ تباهكاران يا وفات علما ) و فرمان او را نمىتوان نقض كرد ، حسابش سريع است و نافرمانى كسى از امر او به اين معنى نيست كه بر خدا غلبه دارد ، و با مكّاران و بد انديشان مقابله مىكند ، و فردا در روز محشر كافران در مىيابند كه فرجام خوب از آن كيست . امّا آنان كه منكر رسالت پيامبرند پاسخشان از زبان پيامبر اين است «
قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ
» .
شرح آيات :
[ 39 ] جوهر رسالتهاى الاهى در ربوبيّت خدا خلاصه مىشود و در اين سوره همين / 359 انديشه گسترده شده است و همين انديشه است كه فرق ميان پيامبران و فلاسفه را آشكار مىكند و پيامبران همان را به مردم بشارت دادهاند ، امّا انديشهاى كه