اگر آب مىخواهى از جو بجو !
تنها دو بيت اول و بيت آخر اين سروده در دسترس است و معلوم نيست مرحوم علّامه آن را كامل سرودهاند يا نه . اين سه بيت نيز به فارسى خالص است .
يكى روستا دخترى ماهرو * همى رفت دوش و به دوشش سبو 1
سبوى خود از آب پُر كرده بود * همى داشت با خويش اين گفتوگو :
. . . * . . . ( ؟ )
به پاسخ درم گفت و زد پوزخند : * « اگر آب مىخواهى از جو بجو ! » 2