دلبستگى و تواضع علّامه نسبت به معصومين عليهم السّلام
دلبستگى علّامه به اهل بيت عليهم السّلام در حقيقت ولاى اهل بيت براى ايشان به منزلهء يك شمع شبافروز شبستان زندگى بود . نسبت به اهل بيت بخصوص نسبت به امير المؤمنين سلام اللّه عليه تا سرحدّ عشق دلبستگى داشتند . هيچگاه از اسم هريك از ائمه بدون اداى احترام نمىگذشت .
در مشهد كه همه ساله مشرّف مىشدند و تابستان را در آنجا مىماندند ، وقتى وارد صحن حرم حضرت رضا سلام اللّه عليه مىشدند بارها ديده مىشد كه دستهاى مرتعش را روى آستانهء در مىگذاشتند و با بدن لرزان از جان دل آستانهء در را مىبوسيدند .
گاهى كه از محضرشان التماس دعايى درخواست مىشد مىگفتند : « برويد از حضرت بگيريد ما اينجا كارهاى نيستيم ؛ همهچيز اينجاست » .
هركس كه اندك بىمهرىاى نسبت به خاندان پيغمبر و مقام ولايت داشت نمىپذيرفت و با اين قبيل افراد آشتىناپذير بود . از اشتباهات علمى اشخاص فراوان مىگذشت و در تصحيح و نقد آنها همواره ادب علمى را حفظ مىكرد ، امّا در مقابل افرادى كه به مقام ولايت اهل بيت تا اندازهاى سر سازگارى نداشتند