در تابستانها از قديم الايّام رسمشان اين بود كه به زيارت حضرت ثامن الائمه عليه السّلام مشرّف مىشدند .
و دوران تابستان را در آنجا مىماندند ؛ و ارض اقدس را بر ساير جاها مقدّم مىداشتند ؛ مگر در صورت محذور .
در ارض أقدس هر شب بحرم مطهر مشرف مىشدند ؛ و حالت التماس و تضرّع داشتند .
و هرچه از ايشان تقاضا مىشد كه در خارج از مشهد چون طرقبه و جا غرق سكونت خود را بعلّت مناسب بودن آبوهوا قرار دهند ؛ و گهگاهى براى زيارت مشرّف گردند ؛ ابدا قبول نمىكردند ؛ و مىفرمودند : ما از پناه امام هشتم جاى ديگر نمىرويم « 1 » .
استاد ابراهيم امينى مىگويد :
در قم هفتهاى حداقل يكبار به حرم حضرت معصومه عليها السّلام مشرّف مىشد .
پياده مىرفت . در بين راه اگر پوسته پرتقال يا خيار يا موز مىديد با ته عصا آن را از مسير مردم كنار مىزد .
در ايام تابستان غالبا به مشهد مقدس مشرّف مىشد . شبها به حرم امام رضا عليه السّلام مشرّف مىشد و در بالاى سر مىنشست و با حال خضوع و خشوع به زيارت و دعا مىپرداخت نماز مغرب و عشاء را در جماعت آية اللّه ميلانى شركت مىكرد و در بين مردم در گوشهاى مىنشست . بعد از نماز ، طلاب و ساير علاقهمندان اطرافش مىنشستند و مشكلاتشان را مىپرسيدند و جواب مىشنيدند .
هامش
( 1 ) مهر تابان ، ص 56 ؛ از بيانات آيت اللّه سيد محمد حسين حسينى تهرانى .