چگونگى عصمت معصومين عليهم السّلام از ديدگاه علّامه
در مقام ارتقاء وجودى انسان حضرت استاد علّامه طباطبايى ( قدس سره ) در رساله شريف ولايت كه در ولايت تكوينى نوشته است ، نكتهاى بلند و عرشى افاده فرموده است به اين مضمون كه انبياء تمام احوال و اطوار و شؤون زندگيشان معصوم است حتى نيت خلاف و گناه نمىكنند ، و اصلا زبان هرزه ندارند ، بنى اسرائيل كه در موضوع ذبح بقره به حضرت موسى كليم عليه السّلام گفتند :
أَ تَتَّخِذُنا هُزُواً
« 1 » « آيا ما را به ريشخند مىگيرى ؟ » در جوابشان فرمود :
أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجاهِلِينَ
« 2 » « پناه مىبرم به خدا كه ( مبادا ) از جاهلان باشم » استهزاء و مسخره كردن و تعريض گفتن كار جهّال است . ياوهسرائى و دشنام و بدگويى و قلم و زبان هرزه داشتن روش و شيوهء نابخردان است ، انسان بخرد آگاه همانست كه امير المؤمنين عليه السّلام وصف فرمود : « المؤمن يتقلّب في خمسة من النّور : مدخله نور ، و مخرجه نور ، و علمه نور ، و كلامه نور ، و منظره يوم القيامة الى النور » « 3 » .
هامش
( 1 ) سوره بقره ، آيهء 67 .
( 2 ) همان .
( 3 ) خصال صدوق ، باب الخمسة ؛ ترجمه : مؤمن در ميان پنج نور مىغلطد ، در آمدنش نور است و بيرون شدنش نور است و دانشش نور است و سخنش نور است و چشماندازش در روز رستاخيز نور است .