وظيفهء شاگرد و معلّم در بيانات علّامه
قرآن كريم علم و دانش را حيات و زندگى حقيقى انسان مىشناسد چه اگر دانش نبود انسان باجماد و مرده هيچ فرقى نداشت .
بنابراين دانشآموز بايد معلّم خود را كانونى از زندگى تصور كند كه تدريجا زندگى واقعى خود را از وى دريافت مىدارد و از اين جهت بايد خود را زندهء او بداند و در احترام و تعظيم او كوتاهى نكند و در پذيرفتن تعليم و تربيت او اگرچه همراه با خشونت و تندى باشد سرسختى نشان ندهد و در حضور و غيبت و زندگى و پس از مرگ او در بزرگداشت وى كوتاهى نكند .
همچنين معلّم بايد خود را مسؤول زندگى شاگرد بداند و تا هنگامى كه او را به پايهء يك انسان زنده و باافتخار نرسانيده خسته نشود و آرام نگيرد .
اگر گاهى دانشآموز از پذيرفتن آموزش و پرورش وى كوتاهى كند دلسرد نشود و اگر در تعليم و تربيت پيشرفت كند از وى تقدير نمايد و اگر مسامحه كند با تشويق نشاطش آورد و هرگز روحيهء دانشآموز را با گفتار و رفتار خود افسرده نكند « 1 » .
هامش
( 1 ) آموزش دين ، ( جمعآورى و تنظيم از سيد مهدى آيت اللهى ) ، ص 214 و 215 .