تشريع شده و احكامى چند از نكاح دائم دارد ، يكى اينكه زنى كه متعه شده همسر شوهر خويش است و ديگران نمىتوانند با او ازدواج كنند دوم اينكه اگر فرزندى آورد ملحق به پدرش است ، سوم اينكه بايد عدّه نگهدارد .
پس فساد گفتار جمعى « 1 » از مفسرين روشن شد كه گفتهاند : متعه زوجيت نيست ، براى اينكه اگر زوجيت بود احكام زوجيت در آن جارى مىشد ، مثلا بيشاز چهار متعه جايز نمىبود ، و ميراث و نفقه احصان ( كه زنايش محصنه باشد ) و غيره در آن جريان مىيافت و وجه فساد آن اين است كه زوجيت دو قسم است ، يكى دائمى كه احكامى مخصوص به خود دارد ، و ديگرى موقت كه آن هم احكامى مخصوص به خود دارد ، كه بعضى از احكام همان احكام نكاح دائمى است ؛ چون بناى متعه بر تسهيل است . « 2 »
س 1421 - تشريع ازدواج ( نكاح ) براى بقاء نسل است كه اين با ازدواج دائمى ميسر است و عقد متعه تنها براى دفع شهوت و انزال منى است و درست همان غرضى از آن مطلوب است كه در زنا است پس آيا نمىتوان متعه را زنا دانست ؟
ج - در جواب بايد گفت : بقاء نسل حكمت ازدواج است نه علّت آن ، تا
هامش
( 1 ) . روح المعانى ؛ ج 18 ، ص 8 و تفسير فخر رازى ؛ ج 23 ، ص 80 .
( 2 ) . الميزان ؛ ج 15 ، ص 17 و 18 . [ با تصرف ]