از اينجا مىفهميم مقصود از پسنديدن آنان پسنديدن دين آنان است ، نه اعمالشان ، و خلاصه اهل شفاعت كسانيند كه خدا دين آنان را پسنديده باشد ، و كارى به اعمالشان ندارد .
كسانى كه در قيامت برايشان شفاعت مىشود ، عبارتند از گنهكاران ديندار ، و متدينين بدين حق ، ولى گنهكار ، اينهايند كه خدا دينشان را پسنديده . « 1 »
س 848 - شفاعت به چه چيز تعلق مىگيرد ؟
ج - از دو قسم شفاعت ، يكى تكوينى بود كه گفته شد عبارتست از تأثير هرسببى تكوينى در عالم اسباب ، و يكى تشريعى كه مربوط به ثواب و عقاب بود .
حال مىگوييم : از اين قسم دوم بعضى در تمامى گناهان از شرك گرفته ، تا پائينتر از آن اثر مىگذارد ، مانند شفاعت و وساطت توبه ، و ايمان البته توبه و ايمان در دنيا و قبل از قيامت .
و بعضى ديگر در عذاب بعضى از گناهان اثر دارد ، مانند عمل صالح كه واسطه مىشود در محو شدن گناهان ، و اما آن شفاعتى كه مورد نزاع و اختلافست ، يعنى شفاعت انبياء و غير ايشان در روز قيامت ، براى
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ، ص 256 - 260 .