است . « 1 »
س 1320 - چرا خداى تعالى در آيهء 259 سورهء بقره اسم شخصى كه بر آن قريه عبور كرده و اسم آن قريه و مردمى كه در آن ساكن بودند و كسانى كه اين داستان آيتى براى ايشان قرار داده شده ( چنان كه در جملهء « وَ لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ »
به ايشان اشاره شده ) ذكر نشده است ، با اينكه مناسبتر با مقام استشهاد اين بود كه به اسماء اشاره شود تا شبهه بهتر دفع گردد ؟
ج - پاسخ اين است كه معجزهء مرده زندهكردن و هدايتكردن به اين نحو هر چند امرى عظيم است ، و ليكن چون در مقامى عملى شده كه مردم آن را بعيد مىشمردند ، و امرى عظيم و ناشدنى مىپنداشتند ، بلاغت اقتضا مىكرد كه متكلم حكيم و توانا با لحنى از آن خبر دهد كه گويى كارى بسيار كوچك و بىاهميت انجام داده تا اهميت و شدّت استبعاد مخاطب و شنوندگان را بشكند و به ايشان بفهماند كه مرده زندهكردن و امثال آنكه به نظر شما امرى ناشدنى و عجيب است ، براى من امرى بىاهميت و كوچك مىباشد ، همچنانكه همهء بزرگان وقتى سخن از رجال بزرگ و امور خيلى مهم دارند با چنين لحنى اداء مىكنند ، مطلب را كوچك و بىاهميت جلوه مىدهند ، تا
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ، ص 366