به قول سؤالكننده تنها اين معنا را مىرساند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به صدق دعوى خود ايمان ، و درنتيجه به سلامتى و عافيت پارههاى جگرش اطمينان داشته و ليكن بايد توجه نمود كه ذيل آيه يعنى جملهء
« عَلَى الْكاذِبِينَ »
دلالت دارد بر اينكه در يكى از دو طرف مباهله و محاجّه دروغگويانى هستند و قطعا بايد بوده باشند و اين تمام نمىشود مگر به اينكه در هريك از دو طرف جماعتى صاحب دعوت باشند ، حال چه راستگو و چه دروغگو ، پس اين جمله ثابت مىكند كسانى كه با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بودند همگى شريك با او در دعوى و دعوت بودهاند . « 1 »
س 1225 - اگر حاضرين با آن جناب ، شركاى در دعوى و دعوت آن جناب بودهاند ، لازمهاش آنست كه ايشان يعنى ، « على و فاطمه و حسنين عليهم السّلام » با پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله شريك در « نبوت » هم باشند ؟
! ج - خير ، چنين لازمهاى وجود ندارد ، ما در مباحث نبوت ( ذيل تفسير آيهء 213 از سورهء بقره ) گفتيم كه تبليغ و دعوت عين نبوّت و بعثت نيست ، هرچند از شؤون و لوازم آن ، و از مناصب و مقامات الهيهاى است كه شخص نبىّ متقلّد آن مىشود و به همين جهت منافات ندارد كه اين منصب به امرى و فرمانى جداگانه به غير شخص نبىّ نيز داده شود . همچنين در مبحث امامت ( ذيل
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 3 ، ص 357 - 358 . [ با تصرف ]